Donkere invloed

- Title Page

- Ongeloof

- Het park

- Yeller

- De ontmoeting

- Samantha

- Leven of geen leven?

- De opdracht

- Het dilemma

Donkere invloed

Robby De Letter

~~~

Smashwords Edition

ISBN: 9781310460036

Copyright © 2014 by Robby De Letter. All rights reserved.

Smashwords Edition, License Notes

This ebook is licensed for your personal enjoyment only. This ebook may not be re-sold or given away to other people. If you would like to share this book with another person, please purchase an additional copy for each recipient. If you’re reading this book and did not purchase it, or it was not purchased for your use only, then please return to Smashwords.com and purchase your own copy. Thank you for respecting the hard work of this author.

Smashwords Editie, Licentie

Dit e-book is uitsluitend voor uw persoonlijk plezier. Dit e-book mag niet worden doorverkocht, noch worden doorgegeven aan iemand anders. Als u dit boek wilt delen met iemand anders, koop dan alstublieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als u dit boek leest en u hebt het niet gekocht, of het was niet gekocht voor uitsluitend uw gebruik, ga dan alstublieft naar Smashwords.com en schaf uw eigen exemplaar aan. Dank u voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Table of Contents / Inhoudsopgave

Ongeloof

Het park

Yeller

De ontmoeting

Samantha

Leven of geen leven?

De opdracht

Het dilemma

Ongeloof

Zoals elke maandagmorgen rijd ik naar het park waar mijn zus op me zit te wachten. De ruzie van gisterenavond met mijn vriendin zit nog steeds in mijn kleren. Voor de honderdste keer werd ik weer voor het vuil van de straat verweten. Blijkbaar ben ik geen goede man en geef ik alleen maar om mezelf, terwijl ik er alles aan doe om een beter leven op te bouwen. Nu kan ik ze ook niet helemaal ongelijk geven. Ik moet wel al duizend dingen hebben geprobeerd en uiteindelijk is er weinig van terechtgekomen. Wat zeg ik? Niets, niets is ervan terechtgekomen. Het leven heeft me niet bepaald op mijn wenken bediend. Sommigen krijgen het in de schoot geworpen, leven een prachtig bestaan zonder ook maar één tegenslag te hoeven verwerken. Dan heb je gasten zoals ik die voor alles moeten knokken. Zelfs de verwarming van mijn oude Corolla werkt vandaag niet mee. Ik hoor het ding maar tegen honderd kilometer per uur sputteren, terwijl mijn voorruit lekker aangedampt blijft.

Gauw neem ik nog een Marlboro voor ook zij me straks de huid vol scheldt. Toch mag ik van geluk spreken dat ik haar nog heb, mijn sissie, onze Dorien. Moest ze weten dat ik terug stiekem aan het roken ben zou het mijn beste dag niet worden. Maar ze helpen mij, de sigaretten, om het draaglijker te maken.

Voor het rode licht houd ik halt met mijn oude roestbak die ik met graagte laat verder rammelen. Anders zou ik hem waarschijnlijk niet meer aan de praat krijgen. Ik mocht er na al die jaren eigenlijk niet over klagen, maar hem tweemaal met een koude motor laten starten zou wel eens in mijn nadeel kunnen werken. Trouwens, hier op de grote baan komen we samen tot rust. Er is iets met de ochtendstond wat weinig mensen kunnen bevatten. Zelfs hier langs deze weg die met fabrieken en vervallen huizen bezaaid is, kun je de rust met de opkomende zon terugvinden. Mijn grootlichten schijnen met moeite twee meter door de dikke mist, doch de eerste stralen zon wurmen zich door de opgestapelde wolkenmassa heen. Met beide handen grijp ik het stuur, waarna ik mijn hoofd in de diepte laat hangen.

Mijn longen lopen langzaam vol lucht en ik zucht diep wanneer de beelden van gisterenavond weer in flitsen langs mijn ogen gaan. Het constant roepen begint me werkelijk te veel te worden. Op den duur spreken we geen twee fatsoenlijke zinnen meer tegen elkaar zonder dat er iemand de stem verheft. Is dit de Veerle met wie ik al veertien jaar samenleef? De Veerle die deel uitmaakt van het hometeam waarmee ik het zo ver ging schoppen? Onze eerste jaren van geluk werden snel door miserie en duisterheid overschaduwd. Het faillissement van onze zaak heeft niet alleen mij gebroken. Ze zegt er niets meer over, maar ik zie aan haar gezicht dat ze mij daar de fout van geeft.

Onze antiekzaak zou het maken. Jaren had ik er mijn energie in gestoken. Het concept, het businessplan, de paperassen en vooral het lange sparen. Zeven jaren had dit project me opgezogen. Sommigen bestempelden me destijds als een kluizenaar, als een vrek, als iemand die alles voor zichzelf hield. Ik ging niet weg met vrienden en dacht alleen maar aan mijn 'Special Antiques'- winkel. Voor de rest kon de wereld mij gestolen worden. Om de kosten te drukken had ik het zelfs voor elkaar gekregen een studentenkamer te huren, terwijl ik toentertijd helemaal geen student meer was. Daar hadden mijn ouders wel voor gezorgd. Eens achttien jaar kon je het huis uit, want dan was je man genoeg om de wereld te verkennen.

Al bij al was dit wel de tijd dat ik met Veerle een redelijk gelukkig bestaan heb geleid. Toen kon ze nog lachen en moest ik mezelf niet forceren om hetzelfde naar haar te doen. Toegegeven, ik had misschien meer mijn best moeten doen. Doch gaat je lichaam met vijftien uur werken per dag maar zolang mee als je zou denken. Vanaf het moment dat de problemen rond onze financiële toestand de kop op kwamen steken, is het eigenlijk nooit meer goed gekomen tussen ons.

Mijn nieuwe job bij de werkloosheidsdienst is waarschijnlijk de grootste nachtmerrie die ik me vroeger kon inbeelden. Ellenlange rijen met mensen die stuk voor stuk hun frustraties op je komen uitwerken.

Binnen een uurtje zal de prikklok weer een zoveelste dag ellende inluiden. Als ik nog een woord tegen sissie wil zeggen, zal ik maar beter vertrekken. Het geluid van de motor is in die vijf minuten serieus gedempt wat wil zeggen dat ik vanaf nu echt op het gaspedaal mag drukken. Betrouwbare auto's die Toyota's; mits ze hun tijd krijgen om op te warmen.

Het is misschien een beetje raar om te zeggen, maar eigenlijk kan ik niet wachten om haar terug te zien. In tegenstelling tot mijn ouders is Dorien altijd een beetje mijn oogappel geweest. Niet dat ze zulke buitengewone prestaties leverde, ze is echter altijd iemand geweest die tegen de stroom durfde ingaan. Indien Veerle ooit achter onze geheime ontmoetingen komt zou ze mij ter plaatse lynchen. Van haar mag ik niet langer met mijn familie omgaan, omdat ze me alleen maar miserie en ongeluk hadden meegegeven. Hoewel haar visie me eigenlijk gestolen kan worden, vind ik het toch beter om in het geheim met mijn zus af te spreken.

De Kappelenstraat ziet er deze morgen heel verlaten uit en bij het inrijden zie ik een oude man met een wandelstok, over wie ik me verder weinig zorgen maak. Aan het einde van de straat ligt naast mijn werk het park waar we afgesproken hebben. Tijdens de middagpauze durf ik wel eens in deze groenige weelde weg te dromen. De dikke mist belemmert echter mijn enige kans om het uit deze hoek vanuit de Corolla te aanschouwen. Mijn schijnwerpers laten met grote moeite twee strepen wegmarkering zichtbaar worden, laat staan dat ik iets van het park kan zien. Ik richt mijn blik terug op de weg en zie een zwarte schaduw op me afkomen. Met volle kracht druk ik op het rempedaal, terwijl een harde plof barsten in mijn voorruit nalaat. Mijn handen trillen hevig alsof ik een vergevorderde Parkinson heb en tussen de barsten van de voorruit loopt bloed naar beneden.

Ik heb een levend wezen geraakt en hoop vooral dat het geen mens is. Misschien wel een verdwaalde eend of loslopende hond. Nee, de plof was hard genoeg om zwaarder te wegen. Uit paniek begin ik te hyperventileren en krijg het niet voor elkaar om mijn deur te openen en de realiteit te aanzien. Ik hoor stemmen roepen, doch kan ik er weinig van maken. Het bloed begint langzamerhand door de barsten naar binnen te vloeien waardoor ik besef dat ik niet langer kan wachten. Met lood in mijn schoenen open ik de deur van de Corolla, die in de winter nog meer dan anders kraakt. Door de mist zie ik alleen de benen van wat vermoedelijk een vrouw is, op het dak van mijn wagen. In de verte hoor ik weer de stemmen praten, doch vertikken ze het om dichterbij te komen.

'Mevrouw? Mevrouw?' roep ik zonder succes, terwijl ik aan haar benen trek die halvelings naar de zijkant wijzen. Ik heb enkele jaren terug een verplichte cursus EHBO van het werk gevolgd, maar daarvan kan ik me weinig herinneren. Je mag het slachtoffer niet verplaatsen, komt ineens in me op, al is dit nu te laat. Hoe meer ik haar naar me toe trek, hoe meer dingen ik begin te herkennen. Een uitgerafelde jeans, goedkope Nikes en een ketting die naar haar achterzak leidt. Ik trek nog wat mee langs haar schouders en dan zie ik mijn ergste nachtmerrie waarheid worden.

Het is mijn zus, mijn sissie die daar hulpeloos bloed ligt op te hoesten. Ze draait haar hoofd naar mij en opent haar ogen.

'Lucas... Lucas, ben jij dat?' fluistert ze terwijl mijn ogen het traanvocht niet langer onder controle kunnen houden. 'Hey, wat is er bro? Waarom ween je?'

Ik slik mijn teveel aan speeksel door en kan nog steeds niet geloven wat ik heb aangericht.

'Ja,' zeg ik. 'Het is Lucas.' Meer dreigt er op dit moment niet uit mijn mond te komen.

Ze kijkt naar haar wit bloesje dat ondertussen nat van het bloed aanvoelt en beseft dat ze er erg aan toe is.

'Het is zover, mijn tijd is gekomen.'

'Zeg dat niet Dorien, alsjeblieft... zeg dat niet.' In de mist probeer ik omstanders te bereiken. 'Bel de honderd verdomme, bel de honderd, het is mijn zus!' roep ik, maar Dorien legt haar wijsvinger op mijn mond.

'Het heeft geen zin meer,' fluistert ze. 'Laat het nu maar. Pas op voor hem Lucas, pas op voor hem...'

Voor ik antwoorden kan zie ik het leven uit haar ogen wegvloeien. Haar tengere lichaam blijft in mijn armen dood achter op het dak van de ijskoude Corolla. Mijn tranen vermengen zich met haar bloed en met twee vingers sluit ik haar oogleden.

'Vaarwel lieve zus, vaarwel. Het spijt me zo.'

Het park

Na uren ondervraging op het bureau van rechercheur Vermanderen kan ik 's avonds het hele verhaal aan Veerle uit de doeken doen. Mijn verstand kan er nog steeds niet bij hoe dit heeft kunnen gebeuren. Mijn enige toeverlaat in deze wereld is niet meer. Ze is overreden door een klootzak van een broer. Door Veerles vele vragen, waar ik zelf ook geen antwoord op weet, flitsen de beelden van mijn bloedende sissie me telkens weer voor de ogen. De mist en het gebrek aan zichtbaarheid hadden moeten voorkomen dat ik ooit een stap in mijn Corolla had gezet. Het is mijn fout en ik weet nu al dat ik mezelf nooit zal vergeven. Wie vermoordt er nu zijn eigen zus?

Die avond kruip ik al om negen uur onder de wol zonder dat ik de slaap kan vatten. Ik sluit mijn ogen zodat Veerle stopt met vragen te stellen, maar ook zij moet weten dat ik vanavond onmogelijk zal kunnen slapen. Eens ze zonder ook maar een traan te laten is ingedommeld, verlaat ik het bed naar het gelijkvloers waar ik mijn oude vriend Jack Daniels aan de lucht laat wennen voor ik hem naar binnen werk. Aan het einde van de eettafel neem ik plaats en laat achteloos een Marlboro opbranden. Als een levend lijk zit ik heen en weer te wiebelen op een stoel die helemaal niet bij het interieur past. Weer zo’n geweldige keuze van Veerle, terwijl ze beter ons geld op de rekening had laten staan. Ondanks het feit dat er buiten mij niemand in de living aanwezig is, hou ik mijn rechterhand voor mijn ogen in de hoop mijn tranen te kunnen bedwingen. Het leven heeft me hard gemaakt, maar niemand zou dit moeten ondergaan. Mijn compagnon in nood, die ik anders nooit aanraak, passeert nu vlot mijn keel, alsof ik een sporter ben die na een helse marathon helemaal droog staat. Voor ik het goed en wel besef leeg ik de laatste druppels uit de glazen fles. Opmerkelijk genoeg is zelfs dat niet voldoende om het voorval van deze morgen te vergeten.

De herhalende vragen van Vermanderen blijven door mijn hoofd spoken. 'Waarom bent u zo laat gestopt? Zag u zo weinig dat u zelfs niet wist wat u raakte? Bent u wel zeker dat het niet opzettelijk was? Waarom bent u zo lang in de wagen blijven zitten? U hebt het lijk verschoven, waarom?'

Een hoger diploma in de criminologie stond zeker niet garant voor de nodige empathie. Zijn vragen waren hard en treffend, doch liet ik ze over me heen gaan. Veerle wachtte uren in de bezoekersruimte alsof ik een of andere crimineel was die ze eindelijk hadden geklist.

Ik heb mijn zus overreden en hoezeer dit ook een ongeluk was, het blijft mijn fout. Een fout die ik nooit zal kunnen rechtzetten.

Mijn trieste kop valt uiteindelijk om vier uur op de tafel in slaap. Die nacht droom ik telkens weer over de aanrijding. Haar laatste woorden zoeven door mijn hoofd, zoekend naar een betekenis die ik maar niet kan bevatten. De whisky verdooft me genoeg om niet steeds wakker te schieten. Hierdoor beleef ik de zwartste dag uit mijn ongelukkig bestaan telkens opnieuw. De blik tijdens haar laatste snak adem doet me zelfs in mijn dromen wanhopig worden.

Thuis hebben ze weer een reden erbij om mij te beklagen en hoewel me dit weinig schelen kan, zal ik altijd als de moordenaar van zijn zus bekendstaan. Vanaf deze dag tot het einde van mijn aanwezigheid op aarde zullen noch zij, noch ik dit voorval kunnen vergeten.

Veerle trekt de asbak van onder mijn kin waarop ik in slaap gevallen ben. Ze wrijft uit medelijden door mijn haren en verzoekt me om naar de slaapkamer te vertrekken. Mijn lichaam voelt moe, maar het kan niet slapen. Ik geef haar een vluchtige kus op het voorhoofd en verlaat zoals elke morgen met mijn wagen het uiteinde van de straat. Zij denkt dat ik naar de garage zal rijden om de voorruit te laten fiksen. Daar staat mijn hoofd echter niet naar en het voelt nu nog veel te vreemd aan om in een showroom met deze dodelijke machines te staan wachten op een reparatie die me platzak zal maken.

In plaats daarvan rijd ik naar het Vilvoordse stadspark waar ik gisteren, toen mijn zus nog leefde, afgesproken had. Mensen langs de weg kijken me raar aan met een kapotte, bebloede voorruit die het elk moment kan begeven. Ik stop op de parking van mijn werk waar op dit uur nog niemand aanwezig is en bekijk de plaats waar ik gisteren mijn zus van het leven heb beroofd. Als ik met de hendel mijn linker ruit laat zakken voel ik dezelfde koude lucht als gisteren, doch is er geen greintje mist te bespeuren. Zelfs na de fles whisky van gisteren die blijkbaar ook in mijn kleren gewenteld zit, zie ik zonder problemen tot aan het einde van de weg. Dit zal wel één van Gods ironische spelletjes zijn, vermoed ik. Met mijn duim en wijsvinger wrijf ik door mijn ogen terwijl ik me langzaam uitrek en de auto uitstap.

Het park lijkt kil en vochtig als ik onder de verdorde rozenstruik door naar binnen wandel. De bomen zijn kaal en het ijs plakt tegen hun schors. Ik stap voorzichtig langs de puinzooi die waarschijnlijk gisteren door een groepje jongeren is achtergelaten. Voorbij het bruggetje over het stilstaande water bevindt zich een bankje, dat je eigenlijk enkel en alleen opmerkt als je er al een paar keer geweest bent. Het staat er meestal droevig en alleen bij, doch was het elke maandag om acht uur steevast bezet door mijn zus en ik.

Oude verhalen over onze kindertijd, leuke anekdotes over het nieuws van de week en zelfs eens een mopje durfden de revue te passeren. Ondanks ons ongelukkig leven maakten deze momenten veel goed.

Zonder erbij na te denken volg ik het pad langs het bruggetje naar het bankje. De dood van Dorien laat een wrange nasmaak in het park achter. Buiten wat verdwaalde eenden zit ik daar moederziel alleen in de verte te staren. Opmerkelijk genoeg hangt er boven het water dezelfde dikke mist als gisteren het geval was. Het bruggetje lijkt er helemaal in op te gaan, alhoewel het nogmaals het krakende geluid laat horen dat ook klonk toen ik eroverheen liep.

De mistige dampen die het water blijft uitpuffen veranderen in een vorm die me welbekend is. Zoals steeds komt ze aangewandeld in een kapotte jeans met bijbehorend jack. Ze kust me op de wang en dankt me dat ik ben gekomen terwijl ik met ongeloof het schouwspel blijf aanschouwen. Mijn mond valt open en hoezeer ik ook probeer, er lijkt geen woord uit te ontsnappen. Ze lacht naar mij, maar zegt verder niets. Is het een droom waaruit ik moet ontwaken of is het echt mijn sissie hier naast mij op het bankje in het park?

Sinds ze van de coke afgekickt is, gaat het heel wat beter met haar. Zelfs het blos op haar wangen, waar mamsie toen ze een jaar of vier was steevast aan trok, begint gaandeweg terug te verschijnen. Ze was nooit het favoriete kind bij ons thuis, maar die wangen waren echt tv-materiaal. Haar stijl in kleding heb ik nooit weten te appreciëren. De uitrafelingen in haar jeans geven nog steeds de indruk weer dat ze tot het gevreesde milieu behoort. Ik heb er nooit iets van gezegd en zal dat nooit doen. Mijn eigen levensverhaal is te complex om op anderen te vitten, in het bijzonder een lid van mijn familie. Desondanks kan ik nog steeds niet geloven dat ze naast me zit.

'Hoe gaat het met je bro?' zegt ze. 'Je ziet er maar witjes uit. Ben je zo verschoten van je zusje?'

Ik kan het nog steeds niet begrijpen, maar speel het spelletje vlot mee.

'Gaat wel', antwoord ik, terwijl ik met mijn overgeklede schoenen kringetjes in het steengruis probeer te maken. Hiermee maak ik haar onbewust duidelijk dat de hele situatie me niet bevalt. Zelfs recht zitten op het met namen getatoeëerde bankje gaat me vandaag slecht af. Enigszins hoop ik nog dat het de fles van gisteren is die tegen me spreekt, maar zelfs hard in mijn bil pitsen laat me niet uit deze nachtmerrie ontwaken. Ze blijft me aanstaren alsof ik hier de vreemde figuur ben die door de Corolla van haar broer overreden is.

'Je doet raar, is het weer van dat?' vraagt ze, terwijl ze de lach niet van haar gezicht kan strijken.

Ik rol mijn ogen weg, maar antwoorden doe ik niet. Natuurlijk besef ik maar al te goed dat ze Veerle bedoelt, doch heb ik geen zin om het nu over haar te hebben. Het interesseert me meer hoe zij in hemelsnaam naast mij kan zitten terwijl de dokters haar dood hebben verklaard. De verschillende vragen liggen op het tipje van mijn tong. Ik kijk naar beneden terwijl mijn neus de reuk van een met alcohol besmeurd hemd opsnuift. Mijn maag gromt als een beer die twee weken niet gegeten heeft en de naden van mijn boxershort wriemelen zich een weg door mijn vel. Toch kan ik het niet opbrengen om haar de gepaste vragen te stellen. Ze lijkt op haar, is gekleed als haar en maakt dezelfde bewegingen die zij vroeger maakte. Speel het mee Lucas, speel het mee, denk ik maar.

'Laat het zo sissie, laat het', antwoord ik uiteindelijk tegen mijn zin. 'Nee, we hebben geen ruzie gemaakt. Als het dat is wat je bedoelt?' Natuurlijk bedoelde ze dat en dat wist ik maar al te goed. Geen week was er voorbijgegaan zonder dat ze die vraag had gesteld.

Met fronsende wenkbrauwen, die haar ongeloof moeilijk kunnen wegsteken, knikt ze verbaasd. 'Wat is het dan wel bro? Komaan, aan mij kan je toch alles zeggen!' zucht ze en ze slaat haar arm over me heen. Het is een warm gevoel, zeker niet koud zoals men over geesten beweert.

'Hey, we hebben het allemaal wel eens moeilijk hoor.' Dorien haalt een ietwat versleten, rood pakje kauwgum uit haar achterzak en presenteert mij er eentje.

'Nee? Oké, meer voor mij.' Enigszins uit verveling kijkt ze naar een oude man die ons op het houten bruggetje staat te begluren. Door de mist kan ze niet goed uitmaken wat hij daar precies aan het doen is. Ze kijkt naar haar mij en vraagt me dezelfde kant uit te kijken.

'Heb jij die hier al ooit gezien bro?'

Tegen de tijd dat mijn blik op hetzelfde bruggetje is gericht, lijkt hij ineens weg te zijn. Was het nu een echte man of speelden de zon en de opkomende waterdampen een spelletje gezichtsbedrog?

'Ik zie niets? Wat bedoel je?' vraag ik haar verbaasd.

Ze wrijft met de achterkant van haar twee wijsvingers door haar ogen. 'Ik zou er mijn ziel om verwedden dat daar juist iemand stond', fluistert ze me toe. Vol ongeloof focust ze haar zinnen terug op mij, haar broer, die er ondertussen een kunst van aan het maken is om met zijn ogen te blijven rollen. 'Ok, ok!' zegt ze gefrustreerd.

'Sissie?'

'Ja?'

'Weet jij nog wat er gisteren gebeurd is?' floep ik eruit.

Met een blik die me regelrecht tot domste man op aarde veroordeelt, kijkt ze me aan terwijl ze een lichte grijns probeert te verbergen.

'Nee, serieus', zeg ik. 'Weet je het nog?'

'Wat? Gisteren? Waarom zou ik dat niet meer weten?'

Ik haal mijn schouders op, maar zeg verder niets over het voorval. Misschien heb ik ze wel allemaal niet op een rij. Ik weet het niet meer. Voor hetzelfde geld is zij niet bij de pinken. Tijdens haar drugsverleden kreeg ze ook wel van die flashbacks. Niet de typische roze olifanten die Hollywoodacteurs krijgen na het roken van een joint, maar echt vreemde figuren. Dwergen in maatpak op een circusfietsje die cirkels rond haar bed maakten, moordende psychopaten die haar in stukken wilden snijden, moeders die hun baby's in de zee gooiden en zelfs diezelfde oude man die ze nu dacht teruggezien te hebben. Nochtans is ze al acht maanden clean en gaat ze steevast drie maal per week naar haar praatgroep "Een nieuw begin". Om haar af te leiden praat ik wat over mezelf verder. God weet dat ik dat nu wel nodig heb.

'Ik ben ongelukkig zus. Echt ongelukkig. Dat is voor jou misschien geen wereldschokkend nieuws, maar het gaat slecht met me.'

'Zo ineens?' onderbreekt ze mij met openvallende ogen.

'Ik zit diep, echt diep. In zo’n donkere plaats dat ik zelfs niet weet, hoe ik er ooit moet uit geraken.'

'Veerle?' suggereert ze, waarop ik noodgedwongen mijn hoofd laat hangen.

Een moment van stilte overspoelt ons al niet zo interactieve gesprek. Normaal gezien zou ze hierop als een jager op zijn prooi moeten schieten, maar het blijft opmerkelijk stil tussen ons twee. Het leek wel of we enkele jaren in de tijd zijn teruggegaan. Echte namen gebruikten we zelden omdat ze meestal niet met de meest positieve zinnen in verband werden gebracht. Het was eerder iets van 'Lucas, rotjong' of 'Dorien, ga jij nu nooit eens op het rechte pad komen?', dat we van onze ouders te verwerken kregen. In een poging om dit ongemakkelijke moment te verbreken, neem ik de handpalm van mijn zus, die door de kou haar weg naar de kilte lijkt gevonden te hebben. Haar gezicht verbleekt in een waas alsof ze door de omgeving wordt opgezogen. Ik kijk met verbazing naar mijn hand waarop de hare aan het wegvloeien is.

'Sissie? Sissie? Wat gebeurt er?' stamel ik er nog net uit.

'Pas op voor hem Lucas, pas op voor hem. Het is niet jouw fout. Het is niet jouw fout!'

De tranen wellen op en maken mijn ogen waterig. Na enkele momenten is ze helemaal verdwenen, terwijl ik opnieuw versteld naar mijn hand zit te kijken.

'Sissie? Sissie?' zeg ik, maar het heeft geen zin. Ze is weg. In het niets verdwenen als een goocheltruc. Ik kijk verdwaald rond zonder haar te vinden. Is het de fles whisky die uitgewerkt is of heb ik werkelijk met mijn dode zus gepraat? Het lijkt me beter om niet onmiddellijk op te staan en dit alles nog eens goed te overdenken.

Mijn ongeschoren baard prikt in mijn hals en mijn keel lijkt naar een nieuwe portie whisky te snakken. De mistige dauw van het park begint te verdampen. Vogels wapperen hun vleugels droog en de parkwachter begint aan zijn eerste ronde van de dag. De kakibruine jas en bijbehorende broek worden vergezeld door een vuilnisprikker die gretig gebruikt wordt. Het is hij die met trots andermans achtergelaten blikjes, sigarettenpeuken en papiertjes wegneemt. Zijn werk staat misschien niet hoog aangeschreven, maar de rust die zijn ogen uitstralen, zijn voor mij genoeg om te beseffen hoe ongelukkig ikzelf ben.

Tot de middagzon in de hemel prijkt blijf ik verweesd op het bankje achter terwijl omstanders me als een tweederangs clochard aanstaren. Ik sta uiteindelijk toch op van het bankje en laat mijn bilafdrukken met graagte achter. Mijn stappen op het steengruis horen dof en doelloos terwijl ik me met de grootste moeite richting uitgang begeef. Nog voor ik de rozenstruik bereik voel ik een tikje op mijn linkerschouder.

'Mijnheer, mijnheer?' kucht een vreemde stem. 'Mag ik u wat vragen alstublieft?' De ruwe klank van wat zeker een kettingroker moet zijn geweest, vraagt me nederig om te stoppen.

Terwijl ik me omdraai zie ik de beeltenis van een oude man die mij ergens wel bekend voorkomt al weet ik niet van waar.

'Het spijt me u te storen maar...'

Enigszins ongemakkelijk schud ik mijn hoofd op en neer. 'Zegt u het maar, mijnheer', vervolg ik op een beleefde toon.

De oude man dankt me met een knikje aan diens hoed en vraagt of ik misschien een vuurtje op zak heb. Gelukkig voor hem rook ik stiekem wanneer Veerle het niet weet. Met een snok aan het draaiwiel van mijn zippo, licht ik de veel te grote sigaar op die in zijn mond bengelt. Na een paar puffen wordt de voorkant gloeirood. De eerste uitgeademde rook komt met de westenwind recht in mijn gezicht terecht en trekt tevens in mijn afgedragen hemd, dat nu ook naar sigarenrook ruikt. Met een handgebaar probeert de oude man de rook weg te wapperen terwijl hij zich excuseert voor de hinder. Opnieuw puft hij gretig aan de sigaar die hem blijkbaar een weldadig gevoel geeft.

'Koud vandaag hé, jongen?' vraagt hij.

'Tja het is de tijd van het jaar. Daar valt niet aan te ontsnappen.'

'Op deze koude dagen wordt het vuur wel heel aantrekkelijk, vind u niet?' zegt hij vervolgens.

'Ja, dat klopt', antwoord ik terwijl ik aanstalten maak om door te stappen.

Opeens grijpt de man naar mijn arm met meer kracht dan je van een tachtiger zou verwachten. Met een gekanteld hoofd en brede grijns op zijn gelaat kijkt hij recht in mijn ogen alsof daar iets te bespeuren valt.

'Tot heel binnenkort, mijn vriend.' Nog een lachje, een zucht en hij is weg. Het is bijna niet te geloven maar twee seconden later is de oude man volledig uit mijn zicht verdwenen. Met een hand boven mijn ogen staar ik in de verte, maar kan hem zelfs zo niet lokaliseren.

Ik besluit dan maar om me terug richting thuis te begeven, waar ik tenminste door niemand gestoord zal worden. Veerle is aan het werk dus kan ik aan een nieuw rondje whiskyzuipen beginnen. Opeens besef ik dat ik nog steeds mijn werk niet verwittigd heb. Och ja, dat is nu wel het minste van mijn zorgen.

Yeller

Twee dagen later krijg ik het verwijt van Veerle dat ik nog steeds de begrafenis niet geregeld heb. Alsof mijn hoofd daar nu naar staat. Veel hulp van haar moet ik bij dit alles niet verwachten, maar ze heeft gelijk. Wie zou het anders moeten doen? Wie weet waar oude pa zich dezer dagen schuilhoudt?

De dood van Dorien was niet te voorkomen. Het was haar tijd. De ambulanciers hadden haar nog naar het ziekenhuis meegenomen, doch wist iedereen dat er geen leven meer in Dorien zat. Het was meer uit respect voor mij dat ze dat gedaan hadden. Een lijkschouwer op de plaats delict ziet niemand graag aankomen. In het ziekenhuis hadden ze alles netjes geregeld. Ze waren tegen de procedures ingegaan, maar zelfs de dokter van de MUG-ambulance kon het niet over zijn hart krijgen om haar daar, zo op die glazige weg, achter te laten. Terwijl ik hier met een neergeslagen hoofd bij Yeller in de dodemanswinkel voor een teakhouten kist sta, moet ik terugdenken aan de ambulancier ter plaatse.

'Nog zo een jong meisje', zei hij met trieste stem, alsof het zijn eigen dochter was die hij op de stalen brancard moest wegdragen.

Na dit moment kan ik me weinig herinneren. Dan heeft mijn fles whisky toch goed zijn werk gedaan. Het ritselend geluid van lamellen kondigen de intrede van de begrafenisondernemer aan. Yeller was door iedereen in het dorp bekend, al was het om de verkeerde redenen. Niemand wordt graag met lijkenwassers in contact gebracht en dat weet deze man maar al te goed. Hij betuigt zijn deelneming, doch is het voor hem ook maar een winkel. De zoveelste dode die pure cash op de rekening brengt. Alsof zijn beroep nog niet erg genoeg is, heeft hij trouwens een bijzonder luguber uiterlijk. De grimmige, oude, doch verzorgende man die zich kortweg Yeller noemt, had eerder de afmetingen van het lijk opgemeten.

'Wat is het mooiste dat in u in huis heeft?', vraag ik hem. Hij verbergt zijn glimlach goed, doch kan ik snel opmerken dat mijn vraag hem bevalt.

'Ik vrees dat dit allemaal afhankelijk is jongeheer...', antwoordt hij terwijl hij naar de achterkant van de toonbank slentert. Met enige trots haalt hij een dikke kaft vanonder dit houten juweel uit ver vervlogen tijden. Aan de buitenkant prijkt de naam van de winkel, Yeller en zoon. Zijn zaak is een familiebedrijf. Van zoon tot zoon, zij aan zij, samen naast de dood.

Al snel wordt het me duidelijk dat er wel honderden mogelijkheden zijn. Alles lijkt van mijn portemonnee af te hangen. De familie legde naar oude gewoonte geen euro bij. Ik mocht al blij zijn als ze het respect gingen opbrengen om naar hun dochter te komen kijken. Als ik gisteren aan het telefoontje met pa terugdenk, komen mijn haren weer recht en wordt mijn humeur alleen maar chagrijniger. Het leek wel of hij de dood van zijn dochter achter zich kon laten. Zonder enige emotie te vertonen haakte hij in om waarschijnlijk weer te gaan zuipen.

Bij het doorbladeren in de map word ik niet veel wijzer.

'Wat is uw budget mijnheer?' vraagt Yeller.

'Luister hé vriend...' snauw ik de man af. 'Dit was mijn zus, mijn bloed, budget interesseert me echt geen bal.'

Yeller kijkt enigszins geamuseerd op. Hij hoort de kassa al rinkelen. Het lichtjes wrijven in zijn handen laat zijn hebzucht naar boven komen. 'Wel mijnheer, met uw goeddunken kan ik u achteraan mijn nieuwste creatie laten zien. Het is verreweg het beste dat ik ooit heb gecreëerd. Volledig in grenadil.'

'Grenadil?' mompel ik.

Met een handgebaar verzoekt Yeller om achteraan een kijkje te komen nemen. Een prachtig kunstwerk met gouden handvaten en witte fluwelen zijde springt onmiddellijk in het oog. 'Grenadil is op dit ogenblik de duurste en meest robuuste houtsoort ter wereld mijnheer. Vooral gegeerd onder instrumentenbouwers. Zeer moeilijk te vinden.'

'Hoe komt u daar dan aan?'

'Connecties mijnheer, connecties, u kent dat wel. Het prijskaartje van deze creatie is natuurlijk wel aan de hoge kant. U zal begrijpen dat dit niet voor iedereen is weggelegd.'

Met bloeddoorlopen, verwaterde ogen kijk ik de man aan. 'Het was mijn zus, Yeller, voor haar is dit wel weggelegd.'

Enigszins aarzelend knikt Yeller mij noodgedwongen toe. 'Zoals u wenst mijnheer.' De oude man begrijpt al snel dat het om een belangrijk overlijden gaat. Ze is misschien niet van rijke afkomst, noch had ze grote verwezenlijkingen op haar naam staan, maar Yeller heeft genoeg begrafenissen gedaan om te weten wanneer er geld te verdienen valt. Natuurlijk zegt iedereen graag dat het kosten mag wat het wil, doch had hij uit zijn lange carrière geleerd dat er maar weinig mensen zijn die dat ook echt menen. De meeste onder hen houden zich liever bezig met de erfenis dan met de begrafenis zelf. Mijn ogen spreken blijkbaar boekdelen, daar ik aan zijn gelaat kan zien dat het vandaag een andere dag zal zijn. Vlijtig geeft hij alle bestellingen in zijn versleten, nog met de hand bediende kassa door. Met de kaartjes, ceremonie, lijkwagen en personeelskosten is het te betalen bedrag aardig aangedikt.

'Dat is dan 9.850,- euro mijnheer.'

Zonder ook maar een moment over dit gigantische bedrag na te denken, haal ik mijn gratis Mastercard van Bank Degroof naar boven, die met een simpele doorhaling mij bijna tienduizend euro lichter maakt. Dat is nu niet belangrijk. Veerle zou me waarschijnlijk voor gek verklaren. Geld was nu even het minste van mijn zorgen. Met een handdruk bedankt de begrafenisondernemer mij voor de transactie en betuigt nogmaals zijn deelneming.

'Hoe moeilijk het ook lijkt mijnheer, er zal een dag komen waarbij u zal begrijpen dat het verdriet om een rouwende een grotere betekenis heeft.'

Zonder erop in te gaan trek ik de mahoniehouten deur open om de winkel te verlaten. Daar merk ik een raaf op, die naarstig de ingewanden van een dode duif zit op te peuzelen. Ondanks het kwetterende geluid van de raaf probeer ik mijn verdriet te beheersen. Een traan ontglipt aan die poging waardoor ik me snel uit de voeten maak.. Het beeld van de raaf liet weer alles in mijn geheugen opborrelen. Denkend aan hoe de ingewanden van mijn zus ook in een staat van ontbinding vertoeven begint ineens mijn gsm te rinkelen. Op het scherm verschijnt de foto van Veerle.

'Wat is er Veerle, het is nu niet de moment. Ik kom net van...'

'Net van waar?' vraagt ze beleefd.

'Van bij Yeller.' Een diepe zucht laat haar vermoeden dat het nu misschien niet het beste moment is om te telefoneren.

'Ik wou gewoon maar even zeggen dat we vanavond naar je ouders moeten. Je pa heeft me opgebeld. We kunnen dit niet langer uitstellen. Ook zij hebben het recht om...'

'Om wat? Om naar de begrafenis te komen? Wel dat ze komen, het kan me geen reet schelen.' Hij zal even ontnuchterd zijn en beseffen dat niet naar de begrafenis van je dochter komen niet gedaan wordt, denk ik dan.

'Komaan schat. Het is toch niet het moment om ruzie te maken.'

'Nee inderdaad, laat me nu maar even.'

Nog voor ik op de rode knop op mijn telefoon druk, hoor ik ze nog zeggen: 'Gaat het wel met je?'

Doelloos loop ik de mensen op straat voorbij. Steeds sneller, steeds heviger. Niet goed wetende wat te doen helpt dit me voorlopig om alles te vergeten. Daar hoop ik alleszins toch op.

De raaf van daarnet lijkt me te volgen. Nu weer aan het uiteinde van de straat, dan weer op het dakterras van een appartementsgebouw. In een oud, stoffig boek, waarvan ik me de titel niet meer kan herinneren, had ik ooit eens gelezen dat de dood zwarte raven aantrok. Ze zouden de ogen van het kwaad zijn of iets in dat genre. Mijn hoofd staat niet naar het oprakelen van oude geschiedenis, doch doet de raaf me denken aan het park, waar ik vroeger veel met mijn zus zat. Verleden week waren onze laatste momenten samen. De week toen ik haar nog niet overreden had en ze nog kon lachen toen ik wuivend aankwam. We hebben nog over oude pa gepraat, die haar met zijn riem zweepslagen verkocht, omdat hij zich van de drank niet kon bedwingen. Volgens mij is er vroeger veel meer gebeurd dan ze me ooit heeft kunnen zeggen. Ma wist ook van meer, daar ben ik zeker van, maar die zou nooit iets tegen oude pa beginnen omdat ze er zelf zo veel schrik van had. Dit kan er even niet meer bij. Ik denk nu aan haar als de zus die me altijd gesteund heeft. De zus die wist wanneer ik een probleem had en onmiddellijk insprong om me te helpen. God weet dat het vroeger anders was geweest.

Onze ontmoetingen in het park brachten ons terug samen. Met die gedachte besluit ik om die plaats weer te bezoeken.

De ontmoeting

In het park is er niet veel veranderd. Nog steeds was er bijna niemand te bespeuren. Ondanks dat het goed onderhouden wordt en op wandelafstand van veel senioren ligt, had het een slechte reputatie opgelopen. 's Nachts hingen er bendes rond die drugs probeerden te verkopen. Hoewel het na die politierazzia al enige tijd geleden is dat ik hier nog zo'n dealertje ben tegengekomen, blijven deze verhalen bij oude mensen in hun gedachten spoken.

Hier zit ik dan weer op het bankje en het is nog niet eens maandag. Maandag was altijd de dag dat ik met haar afsprak. Moest ik geweten hebben dat het verleden week de laatste keer ging zijn, had ik er alleszins een wervelend spektakel van gemaakt. Spijtig genoeg wordt het ons allemaal in dit leven niet meegedeeld, en moeten we het moedwillig of niet ondergaan. Mijn ongeloof blijft groot als ik in gedachten besef dat ik haar nooit meer zal terugzien. Toch niet hoe ze was alleszins. Die verschijning in het park tel ik nu even niet mee, al hoop ik stiekem dat ze nog eens voor mij zal verschijnen.

Haar lichaam zal de beste uitvaartplechtigheid krijgen die een mens kan betalen, maar daar maak ik me nog het minste van al zorgen in. Haar ziel is veel belangrijker en wie weet waar die naartoe gevlogen is. Ze behoort in ieder geval niet meer tot de levenden.

De levenden? Soms vraag ik me af of ik daar nog wel toe behoor. Dorien was het laatste sprankeltje hoop waar ik nog naar uitkeek. Wat moet ik nu doen? Waar moet ik heen? Met wie kan ik nog praten? Niemand, echt niemand blijft nog over. Voorovergebogen wiebel ik op het bankje in het park. Met beide handen in mijn broekzakken, niet goed wetende wat de toekomst mij nog te bieden heeft. Zowel het verdriet als het onbegrip blijven groot.

Veerle probeert me te steunen. De afgelopen dagen belde ze wel tienmaal om te vragen hoe het met me gaat. Ook zij heeft dit niet gewild. Als schoonzussen hebben ze nooit echt goed met elkaar kunnen opschieten. Daarvoor waren hun karakters veel te uiteenlopend. Dorien had niet veel, maar leefde elke dag hoe hij kwam. Had ze vandaag geen geld, dan zou het morgen wel zijn. Ze liet haar niet in een hoekje duwen.

Daarentegen was en is Veerle een heel andere vrouw. Werk, gezin en vooral standing, die we als koppel zeker niet bezitten, zijn voor haar ontzettend belangrijk. Zo graag had ze kinderen gewild, maar voor mij hoeft dit niet. In mijn achterhoofd denk ik altijd dat ze hetzelfde parcours zullen moeten afleggen als ik. Daar bedank ik liever voor. Veerle houdt op haar eigen manier van mij en ik denk dat ze me daarom nooit heeft verlaten.

Moest Samantha het me gevraagd hebben, was ik al lang bij mijn vrouw weg. Dat probeer ik mezelf toch te doen geloven. Vele episodes uit het verleden hebben al uitgewezen dat ik nooit echt iemand kon kwetsen.

In het park is geen mens te bespeuren. Alsof er geen leven aanwezig is. Geen luchtbellen van de vissen in het water, geen vogels die een zangdeuntje forceren, zelfs geen vallend blad dat de ondergrond probeert te raken. Noodgedwongen, alsof de zwaartekracht het me beveelt, kijk ik naar het steengruis. De wil om er kringen in te maken heb ik niet meer. Steeds komt hetzelfde beeld van sissie voor mijn ogen. Pas op voor hem Lucas, pas op voor hem. Wat zou ze daar in hemelsnaam mee kunnen bedoeld hebben? Voor welke man moest ik toch oppassen? Geen een keer had ze me zoiets gezegd.

Wel denk ik terug aan een reportage van National Geographic. Mensen die, zoals ze zelf beweerden, dicht bij de dood hadden gestaan, dachten stemmen gehoord te hebben. Alles gaat nu door mijn hoofd. Misschien had ze ook iets gehoord, misschien droomde ze maar wat..., of misschien wou ze me echt helpen? Zekerheid zou ik hier nooit over krijgen.

Een tik op mijn rug doet me opspringen. Terwijl ik me omdraai zie ik dat het de wandelstok van een oude man is.

'Stoort het als ik naast u kom zitten, mijn jongen?', vraagt hij.

Ik kijk hem verwonderd aan en knik noodgedwongen toe. Het park is van iedereen. Daar kan ik moeilijk wetten over stellen.

De man draagt een zwarte met veren bedekte jas. Bij een man had ik dit nog nooit gezien. Oude, verrimpelde, bijna lijkbleke vingers zijn met zijn allen rond de wandelstok geklemd. Een gouden ravenkop waaronder een slang ligt vormt de knop van de wandelstok. Echt prachtig en voor mij nog nooit gezien. Dat zal wel een fortuin hebben gekost. De oude man merkt op dat ik naar het ding aan het staren ben.

'Vind je hem mooi?' zegt hij redelijk geamuseerd.

'Prachtig mijnheer', mompel ik.

Fier houdt de oude man het kunstwerk tegen het zonlicht. Ondanks mijn interesse merkt hij gauw op dat ik er niet zo geweldig uitzie. 'Je ziet er wat bleekjes uit, mijn vriend. Is alles goed met je?'

Zijn beeltenis komt me bekend voor. 'Heb ik u niet... nog al eens...?' stamel ik voorzichtig.

'Nog al eens wat, mijn vriend?'

Opeens schiet het me te binnen. Het is dezelfde man, die sissie of wie het ook was, in het park dacht gezien te hebben. Ik wrijf eens door mijn bruine, gelachtige haren en probeer mijn vermoeden bevestigd te krijgen.

'Ik denk dat ik u een paar dagen geleden een vuurtje heb aangeboden?'

De man lacht nogmaals. Zijn hoed lijkt ook een opmerkelijk stuk te zijn. Een soort Engelse bolhoed.

'Dat zou kunnen jongen, mijn verstand is niet meer wat het ooit geweest is', grinnikt hij.

'Och ja, was u niet die kerel met zijn vriendin?'

Het trieste voorval van sissie flitst weer door mijn geheugen. Hoe ze daar op straat gestorven was, de lichten van de ambulance en vooral de hulpeloze blikken van omstanders. De leegte van haar te moeten missen overweldigt opnieuw mijn gemoed.

'Het was mijn zus, niet mijn vriendin. En ze is..., ze is..., ... dood.'

'Dood?' kijkt de man verwonderd op.

Een ietwat vredige stilte onderbreekt het gesprek. We weten geen van beiden wat te doen, tot hij uiteindelijk het gesprek hervat.

'Het leven kan wreed zijn jongen. Vandaag zitten we hier, maar niemand weet wat er morgen gebeuren zal. Ik weet niet hoe het gebeurd is en je moet het mij niet vertellen. Maar ik heb al heel wat mensen zien komen en gaan. Uiteindelijk verliezen we allemaal. Oh ja, op het einde verliezen we allemaal.' De oppervlakkige woorden die uit zijn lippen weerklinken geven me toch een zekere gemoedsrust.

'Heeft u dan zelf veel mensen verloren?' fluister ik bijna tegen zijn oor.

'Je moest eens weten jongen. Dood en leven staan dicht bij elkaar. Als ik je een raad mag geven, doe dan het volgende. Gebruik deze momenten als reflectie op je bestaan. Op de vragen waarom en hoe het kan gebeuren, zal je nooit een antwoord vinden. Geloof me, ik heb het jaren geprobeerd te achterhalen. Leef, doe wat je graag doet, want het leven is kort. Elke depressie, misplaatste of negatieve belevenis doet je alleen maar op hetzelfde uitkomen.'

Eigenlijk kan ik dit alleen maar beamen. Ik heb niet dezelfde levenservaring als de oude man, maar wat hij me tot nu toe verteld heeft klopt ongeveer met mijn eigen gedachten.

Mijn hoofd draait bijna automatisch naar deze vreemde persoonlijkheid. Een opmerkelijk teken in diens nek eist onmiddellijk mijn aandacht op. Het is geen tatoeage, noch lijkt het op iets anders wat ik ooit gezien heb. Terug die raaf en een slang. Ze lijken wel alle twee in zijn huid verzegeld te zijn. Deze man moet zeker een grote fan van die beesten zijn. Toch straalt de man met de veren een zekere rust uit. Steeds weer kijkt deze nieuwe vriend naar het stilstaande water, waar ganzen zich liggen te amuseren. Voor de rest is er geen mens in het park te bespeuren.

Uit de lucht landt een zwarte raaf voor de voeten van de man. Zijn linkerhand verdwijnt in zijn met veren bedekte jas. Hij haalt er wat zaadjes uit en gooit die naar het beest. Hij moet wel gek zijn om die vliegende ratten hier eten te geven. Vol verbijstering kijk ik hem aan terwijl ik een grijns op zijn gezicht zie verschijnen.

'Je hebt ze niet graag hé?'

Ik kijk recht in zijn pikzwarte ogen en schud mijn hoofd van links naar rechts.

'Mag ik vragen waarom?'

'Het zijn lijkenpikkers!' snauw ik hem af.

De grijns op zijn gezicht wordt groter. Het beeld van de raaf voor Yellers dodenwinkel kan ik maar niet vergeten.

'Lijkenpikkers?' vraagt de man. Hij kan zich niet langer bedwingen om uitbundig te beginnen gieren. Het beeld alleen lijkt hem heel komisch over te komen.

'Maar jongen toch, het zijn maar dieren. Die doen toch geen mens kwaad.' Met een doekje veegt hij de tranen uit zijn ooghoeken.

'Wie bent u eigenlijk?' floept er uit mijn mond voor ik er erg in heb.

De man schrikt op, kijkt van links naar rechts terwijl hij meer naar mijn zijde overhelt. 'Mijn naam...? Mijn naam is Aamon.'

Ik steek mijn hand uit en vraag om een handdruk. 'Ik ben Lucas. Aangename kennismaking, mijnheer Aamon.'

'Insgelijks jongen, insgelijks. Ik heb nog ooit een Lucas gekend. Het was een dromer die dacht van alles gezien te hebben. Rare kwiet! Je doet me trouwens aan hem denken.'

Met gefronste wenkbrauwen kijk ik hem verbaasd aan.

Aamons hand klopt echter geruststellend op mijn knie. 'Geen zorgen jongen, geen zorgen, jij bent vast...'

'... Anders?' stamelt mijn mond. 'Dat weet ik nog zo niet.'

'Zo, zo kijk eens aan. Ben jij dan ook een dromer?'

'Dat denk ik wel...'

'Dus je bent niet zeker?' grinnikt Aamon. 'Vertel me dan eens wat meer over jezelf. De dag is nog jong. Ik heb de tijd. Een goed verhaal kan er altijd wel in.'

Tegen beter weten in vertel ik de oude man over mijn voorbije levensloop. Een leven dat eigenlijk alleen maar bestaat uit dingen hoeven te doen. Mensen bekijken me als een slachtoffer, niet als de winnaar die ik zou willen zijn. De enige rust die ik vinden kan is 's avonds in mijn bed bij het slapen gaan. Daar moet ik niemand imponeren en kan ik gewoon mezelf zijn. Het is daar dat ik over mijn Samantha droom en waar we samen diep verzonken in dromen de meest wonderbaarlijke avonturen kunnen ondernemen. Zij is nog de enige die me gelukkig maakt. Haar lach en wilde krullen geven me 's morgens de moed om op te staan. Al is ze bij iemand anders, dan nog geeft ze me het gevoel dat er meer is. Dat er zoiets als liefde moet bestaan. Het kan niet alleen in films zijn. Geluk moet echt bestaan.

'Tuurlijk bestaat het jongen!' onderbreekt de man.

'Wat maakt u daar zo zeker van?' vraag ik.

Een andere kraai vergezelt ons, dan nog één. Vechtend om het zaad dat zich onder het grote gras verborgen houdt. Aamon lijkt ervan te genieten en gooit ze nog wat zaden toe. Enkele ogenblikken blijven we samen het schouwspel bewonderen. Eigenlijk zijn het nog niet zo'n erge beesten als je ze van dichtbij bekijkt.

'Geluk maak je zelf...' vervolgt de oude man.

'Ik weet het toch niet hoor.'

Aamons ogen wenden zich terug helemaal op mij. Ze zijn zwart, maar tevens heel mooi. Nog nooit heb ik zulke zwarte ogen gezien. Ik wist zelfs niet dat mensen ze konden hebben.

'Vertel me eens wat je echt wilt jongen. Wie weet kan ik je helpen...?'

Ik schud opnieuw met mijn hoofd. 'Hiermee kun je mij niet helpen Aamon.'

'Probeer het toch maar', verzoekt hij.

'Weet je, ik dacht er lange tijd hetzelfde over. Dat geluk iets was waar je zelf voor kon zorgen. Dan begon ik me te realiseren dat het allemaal zo simpel niet is en bovendien... dat het niet voor iedereen weggelegd is.'

'Maar wat wil je dan?' vraagt hij nu met een verheven stem.

'Haar', komt er prompt bij me uit.

'Wat, wie? Wie bedoel je?'

'Samantha, alleen Samantha. Een leven met haar is alles wat ik wil. Maar ja, het leven zit me niet mee hè. Ze heeft al iemand, met wie ze kinderen heeft. Dus mijn geluk, als je het me toelaat om zo te stellen, kan gewoon niet...'

Met een blazend geluid door zijn neusvleugels neemt Aamon voor een derde maal iets uit zijn jas. Grijpend naar zijn binnenzak tovert hij een oud horloge tevoorschijn. Weer met het embleem van een arend en die slang. Met een druk op het knopje floept het ding open. Het tikkend geluid van de wijzers is bijzonder luid. Met bijna gehypnotiseerde ogen blijf ik naar het ding staren.

'Wat heb je ervoor over jongen?' verzoekt hij met een hogere toon in zijn stem.

'Voor het geluk?' haper ik. 'Ik weet het niet. Alles zeker...? Wat maakt het uit?'

'Met een "ik weet het niet" zal het niet gaan jongen. Zweer mij plechtig met deze handdruk dat je voor je geluk met Samantha alles over hebt. Dat je niet twijfelt, maar met haar, een leven wil delen en ik beloof je dat je Samantha zult krijgen.' Hij lijkt bloedserieus te zijn, doch kan ik het niet laten om zijn grijns van daarnet over te nemen. Omdat ik niet kwetsend wil overkomen besluit ik eraan toe te geven.

'Ik beloof het', zeg ik.

'Nee, nee jongen, met de woorden die ik je zei. Zeg me na: Ik, Lucas, zweer hierbij plechtig dat ik gelukkig wil zijn. Dat ik een leven met Samantha wil delen en daarvoor alles over heb. Met een handdruk geef ik mijn wil aan Aamon toe.' Verbouwereerd en met wijdopene ogen kijk ik Aamon aan. Die kerel moet wel gek zijn. Ik aarzel even, maar eigenlijk besef ik dat ik niets te verliezen heb en steek mijn hand naar voren.

'Ik, Lucas, zweer hierbij plechtig dat...' De rest ben ik al vergeten, maar Aamon hapt snel toe.

'...ik gelukkig wil zijn. Dat ik een leven met Samantha wil delen en daarvoor alles over heb. Met een handdruk geef ik mijn wil aan Aamon toe.' Een tekst die vlotter over zijn lippen dan de mijne lijken te komen. De hand van Aamon laat niet meer los. Hij wil de woorden horen.

'Ik, Lucas, zweer hierbij plechtig dat ik gelukkig wil zijn. Dat ik een leven met Samantha wil delen en daarvoor alles over heb. Met een handdruk geef ik mijn wil aan Aamon toe.'

Opeens laat hij mijn hand los alsof zijn opdracht geklaard is. 'Het zal je vanaf nu toebehoren, mijn jongen.' Nog snel geeft hij een tik met de ravenkop van zijn wandelstok op mijn achterhoofd. In een flits lijkt hij verdwenen te zijn.

Ik spring recht en kijk het park rond, maar nergens is Aamon te bespeuren. Dat is nu al de tweede maal. Hoe doet hij dat toch? Een rinkelend geluid leidt mijn aandacht af. Het lijkt uit mijn broekzak te komen. Al snel kom ik terug bij mijn positieven. Het is gewoon mijn gsm.

'Dag schat', begint een vreemde stem. Dit is Veerle niet.

'Euh, hallo? Met wie spreek ik?' vraag ik. Ik herken niet onmiddellijk de stem al komt ze me heel bekend voor.

'Zeg schat, ben je ermee aan het spelen?' klinkt het aan de overkant.

'Neen,... euh, wat bedoel je? Wie is dit...?' Nogmaals wrijf ik met mijn handen door mijn haren die ondertussen klam aanvoelen.

'Ben jij dit Veerle?'

'Veerle? Neen joh, wie is Veerle?'

Ik weet niet wat ik van het gesprek moet maken. Deze hele dag is al vreemd geweest. Ik plof terug op de bank en vraag door.

'Wie is dit dan?' vraag ik verwonderd.

'Ik ben het, je schat... Samantha, gaat het wel met je?'

'Samantha? Waarom..., waarom noem je me... schat?'

'Je klinkt niet lekker Lucas, kom gewoon naar huis. Ik maak me zorgen. Kom je alsjeblieft naar huis?'

Ze praat als Samantha en haar stem klinkt als Samantha, maar volgen kan ik het niet meer. Uit onwetendheid leg ik af. Samantha, schat, wat is dit allemaal? Ik knijp in mijn bil, maar neen, het is geen droom.

Weg, ik moet hier weg. Na enkele seconden rep ik me recht om snel richting uitgang te stappen. De gsm in mijn broekzak begint opnieuw te rinkelen, maar ik geef er verder geen gehoor aan. Het wordt me allemaal een beetje te veel. Mijn voeten beginnen zich nog sneller te bewegen. Ik kan maar aan één ding denken: ik moet hier weg!

Aan de uitgang van het park staat een man met hemelsblauwe ogen en blonde krullen, die zelfs bij de mannelijke voorbijgangers opvallen. Met gekruiste armen kijkt hij me aan en knikt heen en weer. Ineens is hij weg.

Samantha

Ik kan niet meer helder denken. Het lijkt wel of ik mijn hoofd aan het verliezen ben. Met een rotvaart vertrek ik van de parking richting huis, waarbij ik zelfs de rode verkeerslichten op mijn pad volledig negeer. Er is maar één ding belangrijk, zo snel mogelijk thuis geraken.

In deze roestbak gaat alles ook zo traag. Weer een fantastische keuze van mijn Veerle. De motor blijft ondanks gesputter en de krakende geluiden van de versnellingsbak op volle toeren draaien. Mensen toeteren en maken beledigende gebaren, maar het zal me een zorg wezen. Ik ben in trance en heb zoals bij goede renners in de Tour de France slechts de eindmeet in zicht. Zonder brokstukken breng ik met een gierend geluid het voertuig tot stilstand. Met de sleutels in de hand gooi ik mijn deur open en spurt over straat. Al honderden keren heb ik de deur hier opengedaan, doch wil het nu niet lukken. Door mijn wriemelende bewegingen laat ik het sleutelbosje zelfs tweemaal vallen. Uiteindelijk gaat het gedrocht met enige moeite open.

Ik kan mijn ogen niet geloven. Het huis is helemaal anders, vernieuwd, alsof een paar elfen het hebben omgetoverd. Keer op keer wrijf ik in mijn ogen maar neen, het lijkt echt. Zit ik wel goed? Is dit niet het huis van de buren? Dit kan gewoon niet waar zijn. Tot vier maal toe ga ik als een imbeciel het huisnummer controleren. Nummer 45, staat er boven mijn naam, met tussenin een klein berichtje. ‘Welkom bij Verbeelen en De Greef.’ De Greef? Dat is de naam van Samantha, Samantha De Greef.

'Schat? Schat? Ben je daar?'

Mijn lichaam blijft stokstijf staan. Het lijkt haar stem. De stem van mijn geliefde Samantha. Het geluid van haar hakken komt steeds maar dichterbij.

'Schat? Ben je daar?' hoor ik opnieuw.

Nog steeds weet ik niet wat te doen. De sleutelbos valt uit mijn handen en het geluid van haar hakken komt de trap af. Mijn hoofd draait automatisch lichtjes naar boven. Ik kan het nog steeds niet geloven. Samantha, de Samantha De Greef komt de trap afgewandeld. Haar wit kleedje vormt zich mooi rond haar afgetrainde lichaam, terwijl het krullige lange haar door het contrast enorm opvalt. Mijn gelaat wordt spierwit en de eerste zweetdruppels lekken op het tapijt van de inkomhal. Met beide armen omhelst ze me hartelijk en zoent me met passie op de mond. Vol ongeloof en een mond vol tanden probeer ik iets verstaanbaars te stamelen.

'Saman..., Saman..., Samantha?'

'Ja schatje', zegt ze hartelijk terwijl ze haar voorarm gebruikt om het zweet van mijn voorhoofd af te vegen.

'Wat doe jij hier?' zeg ik wat ongemakkelijk.

Haar grote ogen, die wanneer ze opgemaakt zijn op een zeemeermin gelijken, fronsen open. Nogmaals kust ze me op de mond. Ondanks dat mijn verstand hier helemaal niet bij kan, voelt haar natte kus zalig op mijn lippen.

'Is alles ok met je schat? Ik ben blij dat je thuis bent. Zwaar dagje gehad?'

'Ik ben... toch niet komen werken?'

'Waarom ben je niet gaan werken?' vraagt ze nog steeds heel vriendelijk met de handen in haar zij.

Hier klopt iets niet. Ze werkt toch bij mij? Waarom weet ze dan niet dat ik niet ben gaan werken?

'Euh... iets met mijn zus', krijg ik er nog net uit.

'Ach schatje, da's toch helemaal niet erg. Kom je mee naar boven? Het eten staat klaar en de kinderen willen je iets tonen.'

'Kinderen?'

'Ja, schat, de kinderen, kom nu maar mee.' Ze geeft een tikje op mijn achterwerk terwijl ze een kusje de lucht instuurt. Haar prachtig lichaam begeeft zich met stijl de trap op en moest ik niet beter weten, zou ik denken dat ze me aan het verleiden is.

Boven aan de trap is het nog magischer dan in de hal. Prachtige antieken kasten en roze marmeren tabletten vallen onmiddellijk in de kijker. In het midden staat een met de hand gemaakte, glazen eettafel die ondersteund wordt door twee naakte vrouwen uit steen. Pure klasse, denk ik, al blijven mijn gedachten nog steeds bij die eerste kus van Samantha.

Jaren heb ik er stiekem van gedroomd. Voor mij is zij de perfecte verpersoonlijking van het vrouwelijk geslacht. Het zijn niet enkel haar ogen, prachtige figuur en aangename persoonlijkheid die me in vervoering brengen. Ze heeft iets magisch, iets wat ik nog nooit gezien heb in een vrouw, iets bijna bovennatuurlijks. Nu sta ik hier, samen met haar, in een leven dat ik altijd gewild heb. Nooit had ik in verliefdheid geloofd. Vrienden, kennissen en familie hadden mij al meermaals tegengesproken, doch kan ik er niet langer van tussen. Blijkbaar kan het iedereen overkomen.

Terwijl ik doelloos in het rond blijf staren, sjorren vier kleine handjes aan mijn armen.

'Papa, papa.'

Ik schud mijn hoofd en kijk omlaag. Twee kleine meisjes lachen me toe. Het is een tweeling en ze lijken verdomd goed op mij en Samantha. Uiteindelijk dwingen ze me op de knieën. De kinderen omhelzen me even hartelijk als de nieuwe vrouw in mijn leven. Ik schat ze op een jaar of vier, al ben ik daar natuurlijk geen expert in. Elk van de twee neemt een van mijn wangen en laat ieder een druipende smakkerd achter.

Zonder verder nadenken neem ik plaats aan de glazen tafel. Ondertussen heeft Samantha het diner geserveerd. Het lijkt wel een restaurantmaaltijd.

Als een volleerd maître d'hotel legt ze het menu piekfijn uit: 'Konijn gestoomd in dragonmosterd met tijm met naar keuze zelfgemaakte puree, frieten of kroketten.'

De eerste hap brengt mijn gehemelte onmiddellijk in extase. Het konijn is zo perfect gegaard dat het samen met de mosterdsaus bijna op de tong wegsmelt. Met het zilveren bestek snij ik de kroketten in tweeën. Warme dampen verschijnen ogenblikkelijk. Ik blaas ter afkoeling en neem nogmaals een hap. De intense belevenis doet mijn hele denken op het voorgeschotelde bord fixeren. Dit is topklasse. Meermaals maak ik dit ook aan Samantha duidelijk. Het doet er niet langer toe hoe ik hier beland ben. Ik beleef mijn droom en wie wil daar nu uit ontwaken?

Na het eten stopt Samantha de kinderen in, waarna ze knusjes bij mij in de zetel komt liggen. Op deze veel te grote televisie kijken we de romantische komedie "Celeste and Jessy forever", over twee geliefden die elkaar passioneel verwennen. Meer dan eens kust ze me op de mond, dan weer bijt ze op mijn onderlip. Ik kan mij niet langer bedwingen en ga op haar verzoek in. Ze begeleidt mijn hand onder haar kleedje. Als twee pubers kussen we al onze zorgen weg. Het gevoel van haar aanrakingen met de lippen doet me helemaal wegsmelten.

'Neuk me, schat, ik wil dat je me neukt', zegt ze, terwijl ik haar hals begin te zoenen. Hijgende geluiden en sensuele kussen blijven elkaar in ijl tempo opvolgen. Met mijn ene hand tussen haar benen en de andere op haar gezicht, begin ik te geven, waar ze me bijna om smeekt. Eerst van buitenaf, om dan met één vinger naar binnen te gaan.

'Neuk me, neuk me nu...' zegt ze nogmaals. Terwijl mijn verstand op nul staat, ga ik er helemaal in mee.

'Wil je eens goed geneukt worden?' vraag ik ondeugend. Ze opent de riem van mijn broek, gaat voor mij op haar knieën en begint me te zuigen.

'Pijp me, pijp me nu maar!' beveel ik met haar hoofd naar beneden gedrukt. Met volle overtuiging gaat ze op en neer. Mijn lid wordt harder en harder naarmate ze met haar grote meerminnenogen naar me kijkt. Aan haar schouders trek ik haar op en gooi haar vervolgens op de bank. Samantha kijkt me plagend aan terwijl ze haar wijsvinger sensueel begint te likken. Met een handgebaar maak ik haar duidelijk om zich te keren. Ik floep haar kleed omhoog, trekt haar slip omlaag en duw mijn lid naar binnen. Met steeds hardere stoten klampt Samantha zich aan de bankleuning vast. Een nagel breekt af.

'Harder schat, harder!' roept ze me toe. Mijn stoten gaan ervoor en blijven haar als een woeste stier rammen. Mijn penis staat op springen, terwijl ik haar bewegende kont erover zie glijden. Al het zaad in mij welt zich op, maar ook zij wordt warmer en warmer vanbinnen.

'Vul me op, vul me op', krijst ze en met die woorden maakt ze me helemaal gek.

'Ik kom, oooh, ik kom', brul ik terug. Het piepende gekrijs van haar klaarkomen doet mijn lid ontploffen. Een zucht van opluchting zoeft door de kamer. Ik kan niet geloven dat ik Samantha geneukt heb. Het was nog beter dan ik het me had voorgesteld.

'Kus me', fluistert ze me toe, waarna ik naast haar op de bank ga liggen. Passionele kussen, dan weer van mij, dan weer van haar volgen elkaar op.

'Ik hou van je Samantha, ik hou zoveel van je', fezel ik in haar oor.

'Ik hou ook van jou', fluistert ze terug. Nog geen kwartier later vallen we samen op de bank in slaap.

De volgende ochtend moeten we er nog steeds om lachen.

'We zijn zelfs niet tot aan de slaapkamer geraakt', grinnikt ze schor.

In enkele minuten maakt ze een mooi ontbijt klaar. Ze slaat wat eieren stuk in de pan en tovert een omelet met wat toast op tafel. Haar kookkunst is een echte verademing voor mijn maag, die zich veelal met diepvriesproducten moest voeden. Nog nooit had ik zo lekker gegeten dan bij Samantha. Mijn Samantha, want door een oude gekke man in het park behoort zij nu tot mij.

Verder wil ik niet meer aan Aamon denken. Wat het ook geweest is, ik voel mij nu gelukkig en dat is alles wat ik ooit wou. Deze dag is de aftrap van ons gelukkig bestaan.

De mensen in de stad zeggen dat we voor elkaar gemaakt zijn en ergens voelt dit ook zo aan. Daar lijkt weinig twijfel over te bestaan. In de tien jaar die volgen, maken we zelfs niet eenmaal ruzie. Wel durven we eens een discussie te beginnen, al is dat vooral om met elkaar te lachen. Veel mensen geven ons de status van perfect koppel.

Onze job hebben we drie jaar geleden met graagte opgezegd. Mijn droom om op eigen benen te willen staan is Samantha ook niet ontglipt. Al haar spaarcenten en een forse lening bij de bank waren net genoeg om onze zelfstandige plannen leven in te blazen.

Vanaf het begin hadden we er een goed gevoel bij. Het zou geen typische antiekwinkel worden, eerder een speciaalzaak van hebbedingetjes. Dat was voor mij best ok en we besloten om de winkel "Samanthaluca" te noemen. Het bewijs dat we ook in zaken en geld verdienen zij aan zij staan. Om een zaak uit de grond te stampen heb je een sterk karakter nodig. Waar ik laat afweten, springt Samantha bij. Ik houd me vooral met de verkoop en de organisatie van Samanthaluca bezig, terwijl zij de paperassen en aankoop voor haar rekening neemt.

Samanthaluca is ondanks de beginnersfouten een megasucces geworden. Al gauw werd er over de grenzen van de stad over onze winkel gesproken. We hebben er dan ook alles aan gedaan om het concept zo origineel mogelijk te houden. Contacten van hier tot in Columbia zorgen steeds weer voor nog niet geziene dingetjes waar de klanten verzot op zijn. In nog geen jaar tijd hadden we de lening van de bank, alsook het spaargeld van Samantha terugverdiend.

Succes gaat echter nooit onopgemerkt voorbij. Tot nu toe hebben we al drie biedingen van grotere firma's binnengekregen die onze zaak wilden kopen. Met dat geld zouden we tot het einde van onze dagen veilig kunnen zonnen in een goedkoop land. Toch weigerden we bewust elke inmenging van buitenaf. Samanthaluca is een succes omdat het door ons wordt opengehouden. Vreemden zouden de zaak zo kunnen verwoesten. Dat willen we te allen tijde vermijden. Niemand zal dit van ons afpakken, dat hebben we elkaar plechtig beloofd.

Elk jaar gaan we met de kids op reis. Stiekem dromen we ervan om nog een derde kindje te hebben. Zoals weinig koppels na jaren nog doen, bedrijven we elke dag met elkaar de liefde. Geen van ons beide deinst ervoor terug om "ik hou van jou" te zeggen. Echte liefde is ons handelsmerk geworden.

Over de jaren met Veerle en hoe ik hier ooit beland ben, denk ik niet meer terug. Misschien is het een zegen, een droom, of heeft de man in het park werkelijk iets gedaan wat mijn leven heeft verbeterd. Wat het ook is, één ding weet ik zeker: het leven waar ik zo veel jaar van gedroomd heb is hier.

Niemand van mijn vrienden heeft dezelfde liefde of succes in zaken mogen ervaren. Een paar van hen heeft wel geld, maar geen één van hen kan zeggen dat ze nog echt verliefd op hun vrouw zijn.

Leven of geen leven?

Dinsdag 5 december lijkt een dag als alle andere te zijn. Buiten het feit dat Samantha twee dagen weg is voor aankopen in Berlijn, gaat het leven zijn gewone gangetje. Tegen negen uur doe ik de Samanthaluca open. In de ochtend is het meestal niet zo druk. Het merendeel van de verkopen ligt tussen vijftien uur en achttien uur. We maken er als koppel wel eens grapjes over. Eigenlijk kunnen we de winkel gewoon drie uurtjes opendoen en negentig procent van onze omzet behouden. Vandaag is er echter niemand aan mijn zijde om grapjes mee te maken. Het lijkt me dan ook meer aangewezen om het voorbije kwartaal eens rustig te bestuderen.

Opnieuw heeft Samanthaluca een groei van meer dan vijftien procent weten te verwezenlijken. Heel uitzonderlijk had Henk Berent, onze boekhouder, uitgelegd. Ondanks we maar één winkel hebben blijven de omzet en vooral de winst proportioneel stijgen. De reserve van onze winkel is tegen nu dan ook aardig aangedikt. Henk heeft ons al meermaals aangeraden om op zoek te gaan naar andere investeringen. Het geld staat toch maar op een doodgewone spaarrekening. Maar we bedanken hem telkens weer voor het aanbod. Het gaat ons helemaal niet om het geld. Onze liefde voor elkaar is veel belangrijker. Met de winst die we tot nu toe geboekt hebben, kunnen de kinderen later een goede start maken.

Zelfs nu we financieel eigenlijk een luxeleven leiden is er geen één van ons twee die onbezonnen met geld omgaat. De Landrover die voor de deur geparkeerd staat kan boekhoudkundig gezien al drie jaar vervangen worden. Het voertuig rijdt nog altijd goed dus zien we niet in, waarom we voor iets anders zouden moeten gaan.

De eerste klanten komen ondertussen de zaak binnen. Er klinkt geen belletje omdat ik daar een afschuwelijke hekel aan heb. Het doet me altijd terugdenken aan thuis met ouwe pa die bijna al zijn deuren met een belletje voorzag. Alles staat mooi achter glas, dus zelfs als ik achteraan moest zitten kunnen de klanten nergens aankomen. De gietijzeren deur van de Samanthaluca piept trouwens elke keer bij het opengaan.

Nog nooit is er iets gestolen geweest. In Lietsvoorde wordt er trouwens nooit veel ontvreemd. De inwoners van dit gehucht worden nog steeds op de oude wijze opgevoed. Beleefdheid en niet stelen, zijn hier zeer belangrijk.

Billy Brest, ook wel de pest genoemd, is een uitzondering op de regel. Volgens de plaatselijke pastoor Eewout Lelieu had hij ze ook niet alle vijf op een rij. Hij had recht van spreken want de pest heeft zijn hele hebben en houden, waaronder de plaatselijke pastorij, met graffiti beklad. Niet omdat pastoor Eewout hem iets had aangedaan of verboden. Neen, gewoon voor de lol. Voor zijn eigen amusement. Dit heeft hij jaren van de buurt kunnen horen en zelfs nu op zijn volwassen leeftijd van eenendertig bekijken voorbijgangers hem nog denigrerend aan. Billy Brest is echter een vriend van mij geworden. Ook ik werd vroeger vaak in een hoekje geduwd, dus ik weet hoe dat voelt. Trouwens, er moet zich toch iemand over deze kerel ontfermen. Tot nu toe deed hij helemaal niets verkeerd. Integendeel, hij helpt mij dikwijls mee met het sjouwen van zware bestellingen.

Ook vandaag heb ik Billy Brest ingeschakeld. Het geratel van de zware Harley van Brest stopt voor de Samanthaluca. Bij het binnenkomen geeft hij me altijd een kus op de wang. Net zoals ze in films over de maffia wel eens doen.

'Alles goed tiger?' zegt hij bij het binnenkomen.

Twee klanten die naar de laatste nieuwtjes aan het kijken zijn schrikken meteen op. Niemand moet iets van Brest hebben, doch gedogen ze zijn aanwezigheid omdat ik en vooral Samantha in de streek graag gezien zijn.

'Hey Billy, alles goed man?'

'Yep, kan niet beter amigo. Zijn de paletten al geleverd?'

Ik wijs naar achter waar de laatste levering op hem staat te wachten. Dat is voor Billy Brest genoeg om weten. Hij begint onmiddellijk aan het karwei. Nog steeds kijken de klanten in de winkel naar mij, alsof ik een crimineel achter mijn toonbank laat wegglippen.

'Geen nood, hij komt maar wat helpen', zeg ik op een rustgevende toon.

Vriendelijk maar toch niet helemaal gerustgesteld knikken ze terug. Iedereen heeft de verhalen van Brest gehoord en dat speelt mee in het achterhoofd van de mensen. De gietijzeren deur van de winkel slaat open. Een voor mij nog onbekende knul van een jaar of zeven komt de winkel binnengelopen. Aan zijn gehijg en gedrag kan je direct merken dat er iets aan de hand is. Van het verschieten laat ik het notitieblok uit mijn handen vallen en snel naar hem toe.

'Je beeft helemaal jongen', vraag ik. Het hoofd van het kind knikt helemaal naar voor alsof het leven uit zijn lichaam gezogen wordt. Met beide armen schud ik aan zijn schouders maar hij verroert niet. Geen reactie, helemaal niets. Toch blijft het onbekende kind moeiteloos op zijn beide benen staan. Nietsvermoedend zet ik een stap naar achter en draai me om. De twee klanten die zich nog steeds in de winkel begeven lijken aan hetzelfde te lijden. Ook zij staan met het hoofd naar beneden.

'Wat is hier aan de hand?' roep ik veel te luid. 'Billy, Billy kom eens kijken man!' Met de bibber in mijn handen grijp ik naar de telefoon. Mijn bevende vingers proberen een nummer te vormen, maar plots schiet het hoofd van het kind naar boven. Zijn ogen zijn helemaal wit, terwijl de neus van het kind begint te bloeden. Zijn rechterhand wijst naar mij, en ik voel het geklop van mijn hart tot in mijn keel.

'Aamon, Aamon, Aamon, Aamon', schreeuwt het kind. 'Aamon, Aamon, Aaaaaaaaaaaaaaamon!'

De hoorn van de telefoon valt op de grond. Terug datzelfde onuitstaanbare, schreeuwende geluid.

'Aamon, Aamon, Aamon, Aamon, Aaaaaaaaaaaaaaamon!'

'Wat moet je verdomd jong!' brul ik terug, al kan je de schrik zo uit mijn stem afleiden.

Het kind stapt naar voren, haalt een oud papiertje uit zijn broekzak en gooit het tegen mijn borstkas waarna het voor mij op de toonbank valt. 'Zelfde plaats vanavond in het park', grinnikt hij. De ogen van het kind draaien als een slotmachine terug op hun plaats. Even blijft hij stilstaan en kijkt me vragend aan. 'Heeft u soms belkaarten mijnheer?' vraagt hij vriendelijk.

'Wat... wat, wat?' zeg ik bijna onverstaanbaar.

'Belkaarten mijnheer, mijn mammie heeft een belkaart nodig.'

De jongen en de klanten in de winkel lijken terug helemaal bij hun zinnen. Mijn hoofd kan er niet aan uit, maar ik bedien de kleine krullenkop verder. De twee anderen lopen de winkel mee uit.

Tien jaar is het geleden dat ik die naam nog heb gehoord. De naam die me mijn prachtige leven heeft geschonken. Maar wat is er nu net gebeurd? Dit heb ik nog nooit gezien. Die ogen van dat kind, de trance van de twee anderen en het schreeuwende geluid.

Naarmate de dag vordert moet ik er steeds weer aan terugdenken. Billy had ook niets gehoord, wat me toch vreemd lijkt. Het geluid was zo overweldigend dat hij het zeker moet gehoord hebben. Misschien was hij ook in trance of heeft hij het er liever niet over. Zijn vijftig euro voor de dag is verdiend dus neemt Billy de Harley om naar het eerste het beste café te rijden.

Daar sta ik dan alleen achter de toog van de Samanthaluca. Helemaal ondersteboven van wat er zich vandaag heeft plaatsgevonden. Starend naar beneden denk ik aan het jongetje, terwijl ik me opeens herinner dat het kind een papiertje had achtergelaten. Het bloed dat eraan kleeft is al helemaal opgedroogd. Met mijn witte doktershandschoenen die ik enkel voor precisiewerk uit de kast haal, open ik voorzichtig het opgerolde perkament. Want daar lijkt het op, op een oud perkament uit vervlogen tijden. Er staan slechts drie woorden op: vanavond, park, bank. Ik weet maar al te goed wat dit betekent en rep me na sluitingstijd onmiddellijk met de wagen naar het park, waar ik tien jaar geleden Aamon ontmoet had. Zonder aarzelen neem ik plaats op het bankje van waaruit je nog steeds het houten bruggetje hoort kraken.

In mijn verbeelding zie ik nog steeds sissie op me afkomen. Helemaal in het jeans gekleed met een lach die ik nooit zal vergeten. Tien jaar lijkt ineens helemaal niet zo lang te zijn, omdat ik nog precies hetzelfde voel als op die dag dat ze daar op die ijskoude weg gestorven was. De gelukkige jaren met Samantha hebben mij veel doen vergeten, doch dringen de herinneringen hier in het park gestaag weer op. Hoe heb ik haar dood zo snel kunnen vergeten, vraag ik me af.

De sfeer in het park is grimmig. Ondanks dat er weinig veranderd is, kunnen mijn ogen er geen enkel dier bespeuren. Het is wel donker, maar toch. Normaal gezien hoor je altijd wel iets in een park, maar hier lijkt het wel dood. Zelfs het water beweegt voor geen millimeter.

Uit het niets lijkt een schaduw op mij af te komen. Op hetzelfde moment strijkt een zwarte raaf neer, dan weer een, dan nog een. De schaduw komt dichter en dichter als een sluipende tijger die het op zijn prooi gemunt heeft. Mijn pupillen focussen zich en zien uiteindelijk dat het Aamon is.

Weer heeft hij de met veren beklede jas aan. Hij lijkt geen haar veranderd te zijn. Alsof we gisteren elkaar voor de eerste keer ontmoet hebben. Het tikken van zijn wandelstok tegen de ondergrond maakt niet het minste geluid. Ik blijf hem aanstaren, maar geen van beiden zegt een woord. Aamon neemt eerst plaats op het bankje, kijkt mij met zijn pikzwarte ogen aan en lacht me toe.

'Wel, wel jongen, lang geleden hé?', zegt hij, terwijl ik geen woord over mijn lippen krijg.

'Zijn we onze tong verloren?', grinnikt Aamon.

Vol ongeloof blijf ik de oude man aanstaren, al wordt het mij naderhand duidelijk dat het hier niet om een man gaat. Toch had deze man er in het verleden voor gezorgd dat ik het geluk heb leren kennen. De ravenkop van de wandelstok tikt tegen mijn hoofd.

'Mijnheer..., Mijnheer..., Aa... Aamon', spreek ik gebrekkig uit.

'Inderdaad jongen, Aamon is terug. Wat denk je daarvan?' Weer begint hij uitbundig te lachen. Hij heeft hier duidelijk erg veel plezier in.

'Hoe wist u...?'

'Waar je was jongen? Dat doet Aamon al heel lang. Veel te lang als je het mij vraagt, maar zo gaat het nu eenmaal.'

'U hebt mijn leven helemaal veranderd Aamon en ik dank u daar hartelijk voor. Ik weet niet hoe u het gedaan hebt, maar de laatste tien jaren waren de gelukkigste van mijn leven.'

'Dus je begrijpt dat ik je een dienst bewezen heb?' polst hij.

'Ja natuurlijk mijnheer Aamon, u heeft...'

Nog voor ik deze zin kan afmaken klopt Aamon hard op de grond. Ik schrik op en kijk hem met grote, vragende ogen aan.

'Dan wordt het nu hoog tijd dat je voor mij iets doet! Want geluk kan ik je geven, maar geluk kan ook snel weggenomen worden.'

Met fronsende wenkbrauwen bekijk ik de man. Was dit nu een dreigement? Gaat hij mijn leven afnemen? Mijn lichaam begint helemaal te trillen, maar probeert er niets van te laten merken.

'Wat...?' stamelt mijn opgerolde tong.

'Wat ik van je wil?' antwoordt Aamon en haalt diep adem. Zijn hand grijpt naar zaden in zijn vestzak. De raven krijgen meer dan genoeg te eten.

'Ik wil dat je voor me werkt', fluistert hij.

'Maar...? Mijn... winkel?' vraag ik.

'Laat me uitspreken jongen. Ik denk dat ik dat wel verdiend heb zeker?'

'Tuurlijk mijnheer Aamon', knikt mijn hoofd gedienstig.

De oude man wrijft over de ravenkop van zijn wandelstok en begint aan zijn verhaal. 'Een tiental jaren geleden hebben wij een pact gesloten.'

'Pact?', onderbreekt mijn stem.

'Laat me nu toch eens uitspreken jongen.'

'Mijn excuses', knik ik nogmaals.

'Zoals ik al zei hebben wij jaren geleden een pact gesloten. Een pact dat jou en mij verbindt. Bekijk het als een overeenkomst tussen business partners. Dat begrijp je toch wel?'

Met grote ogen kijk ik hem aan. Het beeld van toen zoeft door mijn gedachten. De handdruk en enkele woorden die mijn verstand lijken op te roepen, schieten me te binnen. Ondertussen vervolgt Aamon zijn verhaal.

'Ik heb je tien volle jaren laten genieten. Al het geluk van de wereld kwam jouw richting uit. Jij, je vrouw en je kinderen zijn nooit ziek geweest en je hebt een bedrijf waar veel mensen van dromen. Daar heb ik voor gezorgd. Laten we zeggen dat het een van mijn talenten is om mensen gelukkig te maken.'

'De laatste jaren waren inderdaad fantastisch mijnheer Aamon', geef ik grif toe.

'Hoe groot mijn talent om mensen gelukkig te maken ook is, des te groter kan ik ze ook laten afzien! Alles wat ik doe kan twee richtingen op. Het is aan jou om te beslissen welke richting je verkiest.'

Ik weet niet goed wat antwoorden. Ik kan mij ook niet voorstellen wat voor iemand Aamon nu werkelijk is.

'Ik begrijp niet precies waar u naartoe wilt,' vraag ik op een respectvolle manier.

De oude man knipt in de vingers en maant me aan om naar de wandelstok te kijken. Aamon houdt hem met een gestrekte arm voor zich uit en laat hem uit zijn handen glippen. Het ding nestelt zich diep in de grond, waarna de bek van de ravenkop openvalt. De drie raven kwetteren er gretig op los. Aaau, aau, aaau.

Versteend blijven mijn ogen naar de wandelstok kijken die als een projector in de bioscoop beelden uitspuwt. Hierop zijn onbekende mensen te zien die allen één zaak gemeen hebben. Ze leiden een ongelukkig leven. Het verdriet, het gemis en de zoektocht naar een betere levenswijze kan je uit de ogen van deze mensen bijzonder goed afleiden. Met een zwaai door het beeld keert Aamon de levens van deze mensen om. Nu zijn ze net als ik gelukkig, hebben een goede baan, vrouw en leuke kinderen. Het filmpje speelt verder en laat zien wat er gebeurt met diegenen die ongehoorzaam zijn geweest. Erger als tevoren zie ik deze arme stakkers met hun bestaan op aarde worstelen. De ene tegenslag na de andere, geen greintje moed bezitten ze nog en ze sterven uiteindelijk een eenzame dood. Tranen rollen over de wangen van mijn gelaat. Dit is het laatste wat ik wil. Mijn hoofd heeft de boodschap begrepen, al is mijn hart nog niet helemaal overtuigd. Voor geen geld van de wereld wil ik dat leven vol wanhoop terug. Verdere uitleg is niet nodig.

'Wat wilt u van mij?' vraag ik met de krop in mijn keel. Met mijn mouw veeg ik de tranen van mijn gezicht. Aamon geeft me een schouderklopje, maar ik deins weg.

'Wat ik van je wil jongen, is heel simpel. Elke zesde dag van de maand geef ik je een opdracht. Deze opdracht wordt je toegezonden. Over de opdracht zelf stel je geen vragen. Aan mij zal je niet veel meer zien. Ik heb, laten we zeggen, personen in dienst die dit voor mij zullen regelen. Deze opdrachten zullen veel van je vergen omdat ze niet altijd aansluiten bij... bij je overtuigingen. Toch is het heel simpel. Wie de opdracht niet uitvoert zal het mogen voelen.'

'Wat bedoelt u daar precies mee, mijnheer Aamon?' onderbreek ik hem. De oude man lacht terwijl zijn pikzwarte ogen recht in de mijne kijken.

'Jij behoort aan mij jongen, vergeet dat nooit.' Zijn hand grijpt naar de wandelstok, zet zich recht en verdwijnt bijna ogenblikkelijk samen met de raven.

De opdracht

Als een verlaten kind blijf ik op de bank in het park achter. De tien jaren van geluk vragen nu om hun prijs. Denkend over deze wonderbaarlijke tijd besef ik dat het mij allemaal veel te kostbaar is. Wat Aamon ook van me vraagt, ik moet het doen. Mijn Samantha en de kinderen zijn alles voor mij en voor hen zou ik door het vuur gaan.

Die avond val ik nietsvermoedend in slaap op het houten bankje in het park. Dromend over wat mijn ogen zonet gezien hebben. In mijn droom zie ik steeds de oude man met de drie raven die mij beveelt om opdrachten uit te voeren. In mijn slaap mompel ik er lustig op los: ja mijnheer Aamon, ja mijnheer Aamon... Helemaal uitgestrekt ligt mijn lichaam daar in de open natuur te slapen.

De ochtend breekt door, waarbij de eerste zonnestralen recht in mijn ogen schijnen. Ik knipper met mijn wenkbrauwen en wrijf er met twee gebogen wijsvingers meermaals door. Tot mijn verbazing moet ik vaststellen dat ik de hele nacht in het park verbleven heb.

Nog even denk ik na, maar nee, het gesprek met Aamon is echt gebeurd. Die gedachte gaat telkens door mijn hoofd. De eerste opdracht zal vandaag bezorgd worden. Nog een geluk dat de winkel toe is. Ik knoop mijn hemd toe en borstel wat groen spul van mijn schouders. Tijd om huiswaarts te keren. Samantha is nog één dag weg en de kinderen zitten bij haar moeder, dus kan ik me zonder veel problemen of vervelende vragen thuis gaan douchen.

Ondanks haar fantastisch karakter zou geen één vrouw geloven dat haar man een nacht in het park heeft doorgebracht. De kleren aan mijn lijf stinken naar slapend zweet. In de verte zie ik een papiertje tussen mijn ruitenwisser wapperen. Onbewust durf ik er niet naar kijken en laat het rustig op zijn plaats zitten. Nog heel even wil ik er niets mee te maken hebben.

Mijn autosleutels schuiven in het contact, maar de motor pruttelt tegen. Na een paar keer proberen lukt het mij toch om te vertrekken. Onderweg denk ik alleen aan wat er afgelopen avond gebeurd is. Ik, Lucas, die al jaren mijn geloof niet meer ter harte neem, moet nu toegeven dat er daadwerkelijk een God bestaat. Want wat die Aamon ook is, het kan alleen het voortvloeisel van iets groters zijn. Geloven hoeft niet meer, want mijn ogen hebben het gezien. De oude man in het park heeft veel duidelijk gemaakt wat van mij verwacht wordt. Als ik niet luister loop ik de kans om alles kwijt te spelen. Een gedachte die me de rillingen op het lijf bezorgd.

Wat wil hij toch? denk ik, terwijl het antwoord mij wapperend aanstaart. Met een snok aan het stuur draaien mijn handen de wagen naar rechts en beland ik in een afgelegen straatje waar ik het voertuig rustig parkeer. Het wachten heeft lang genoeg geduurd. Ik wil het nu weten en ga voor de wagen staan. Nog heel even twijfelt mijn verstand, doch besef ik dat er geen andere keuze overblijft dan het papiertje te lezen: "Tony Bertels, kamer vijfhonderd en twaalf AZL, trek de stekker uit."

'Wie is Tony Bertels?', zeg ik veel te luid terwijl er niemand is die mijn stem kan horen. De wind wordt met regenvlagen afgewisseld, en met angst in mijn knieën vervolg ik de weg naar huis. De druppels zweet plonsen één voor één van mijn gezicht op het hemd, dat er nu uitziet alsof het klaar is om weggegooid te worden.

Wat wordt er nu eigenlijk van mij verwacht? Dat ik iemand ga vermoorden? En wat als ik het niet doe? Wat gaat er dan met mij gebeuren? Allerlei gedachten flitsen door mijn hoofd zonder dat ik ook maar één antwoord kan verzinnen. Het heeft allemaal geen zin om er lang over na te denken. Ik moet het doen en het zal vandaag gebeuren. Nog liever dat dan alles te verliezen. In mijn achterhoofd sus ik mijzelf met de gedachte dat het om een vreemde man gaat. Iemand die ik niet ken, iemand die het waarschijnlijk verdiend heeft, anders zou Aamon mij dat toch nooit vragen.

De drie letters op het papiertje zijn onmiddellijk te ontcijferen, Algemeen ziekenhuis Lietsvoorde. Oude pa hadden we daar vroeger wel een tiental keren bezocht na een of andere caféruzie. In de waan dat het allemaal wel zal goedkomen drukt mijn voet het gaspedaal richting ziekenhuis in.

Net als tien jaar geleden rij ik opnieuw als een gek over de weg. Dit gedrag zorgt ervoor dat ik bijna een klein meisje van een jaar of drie omver rijd. Toch merk ik het voorval niet op, alsof het me allemaal geen bal kan schelen.

Het lijkt mij het beste om de pick-up wat verder van het ziekenhuis te parkeren. Met de moed in mijn schoenen schuifel ik richting hospitaal. Net voor de ingang staat een grote plattegrond. Met mijn vinger zoek ik uit waar de man zou kunnen liggen. Gokkend op palliatieve zorgen probeert mijn gestalte onopvallend het pand te betreden.

Aan de balie knikt een jongedame met veel te grote boezem mij welkom. Haar vettige, zwarte haar kan ik ondertussen met het mijne vergelijken, al heb ik wel in het park geslapen. Ik besef dat het niet makkelijk zal zijn om zomaar op de palliatieve afdeling binnen te geraken. Twee witte doktersjassen die voorbijlopen, brengen me op een idee. Op de te grote boezem aan de balie prijkt een naamplaatje.

'Goeiemorgen mijnheer, kan ik u helpen?' vraagt ze wel geoefend.

'Goeiemorgen Feya.'

Ze kijkt raar op en beseft dan pas dat het haar naamplaatje is, die haar anonimiteit verraden heeft.

'Waarmee kan ik u van dienst zijn, mijnheer?' zegt ze geamuseerd.

'Wel Feya, ik ben Dr. Praet. Zeg maar Wim hoor. Nu heb ik een klein probleempje met dit ziekenhuis.'

'Ooooh, wat mag dat dan wel zijn', zegt ze met een flirterige ondertoon.

'Buiten de knappe onthaalmedewerkers ben ik op zoek naar een vroegere patiënt van me.'

Haar lach en blinkende ogen lijken het spelletje mee te spelen. Ze kijkt eens naar links, dan rechts, maar de kust lijkt veilig. Haar lange vingers tokkelen het scherm met de patiëntenlijst open.

'Over welke patiënt hebben we het hier?', scharrelt ze nog steeds aan.

'Bertels, Tony Bertels', zeg ik met een knipoog.

'Deze patiënt wordt behandeld door Dr. Van Malder. Zal ik het eens navragen?' vraagt Feya terwijl ze de hoorn van haar telefoontoestel opneemt. Mijn rechterhand grijpt echter onmiddellijk in door de hoorn samen met haar in te leggen.

'Nee, ik bespaar u de moeite juffrouw.'

'Goh joh, dat is toch helemaal geen moeite', pruttelt ze tegen, terwijl ze haar borsten vooruitsteekt.

Met een zucht breng ik mijn frustratie tot uiting. Plan B dan maar.

'Het zit zo Feya, Dr. Van Malder is een oud-studiegenoot met wie ik het niet zo goed kan vinden. Zou je het erg vinden om me gewoon door te laten?' vraag ik met mijn beste puppyogen.

'Maar deze patiënt ligt op palliatieve zorgen. Daar kunt u alleen binnenkomen met een pasje.'

'Heb je vanavond plannen?'

Haar ogen kijken de mijne uitnodigend aan. Een dokter ziet ze blijkbaar wel zitten. Meer is er niet nodig om uiteindelijk een pasje te verkrijgen. Gelukkig heeft ze mijn trouwring niet opgemerkt.

'Tot straks', juicht ze me toe, ondanks dat ik ondertussen zo snel mogelijk de zaak wil afhandelen.

Zoals Feya me nog net kon uitleggen zou nummertje drie op de lift aan de kamers vijfhonderd tot 578 moeten uitkomen. In de lift kijkt een man met blonde krullen me boos aan. Het gezicht komt mij bekend voor, al kan ik mij er verder niets bij voorstellen.

De instructies van Feya waren correct, zodat ik voor het goed en wel te beseffen voor kamer 512 sta. Het rood met wit bedrukte naamplaatje geeft Tony B. aan. Enigszins treuzelend blijf ik nog even voor de deur staan, al begrijp ik wel dat ik het nu moet gaan doen.

Heel voorzichtig open ik de deur. Een man van midden veertig wordt door een beademingstoestel in leven gehouden. Over heel zijn borstkas zijn plakkers met elektroden aangebracht. Zoekend naar de stekker kan ik mijn ogen niet van de man afhouden. Deze onbekende persoon moet het leven ontnomen worden, maar ik wil dit helemaal niet. Het is me opgedrongen door iemand die ik nauwelijks ken, maar van wie ik wel geloof dat hij gevaarlijk kan zijn.

Overal in de kamer liggen bloemen met daarin wensen van beterschap gestoken. Op het ziekenkastje naast het bed prijken foto's van deze man met zijn familie. Lachende gezichten en gelukkige momenten staren me aan. Vergelijkbare episodes die ik in de laatste tien jaar met Samantha heb beleefd. Deze man is net als mij, gelukkig en hoopvol. De afbeeldingen geven een goede familieman weer. De lach van zijn kinderen spreekt boekdelen, omdat ikzelf die lach op het gezicht van mijn eigen kinderen gezien heb.

Tony Bertels haalt het misschien niet, maar dat wil nog niet zeggen dat ik hem zomaar mag en kan vermoorden. Ik ben geen moordenaar en uiteindelijk komt het daar allemaal op neer. Maar moet ik dan alles opgeven en zelf terug ongelukkig zijn? Zo wil ik ook niet verder met mijn leven.

Terwijl ik heen en weer slenter kan ik maar niet tot een beslissing komen. De foto's en de bloemen hebben mijn hoofd helemaal in de war gebracht. Uiteindelijk verlaat ik de kamer zonder de opdracht te vervullen. In de gang van het ziekenhuis kom ik weer die man met de blonde krullen tegen.

'Dag Lucas', zegt hij vriendelijk. Hij leunt met zijn in dit maatpak gestoken, gespierde lichaam tegen de muur.

'Excuseer, wie bent u?', zeg ik ongemakkelijk.

'Dat is een heel lang verhaal. Daar heb ik nu de tijd niet voor.'

'Bent u mij aan het volgen? Ik heb u al..., al verschillende keren gezien.'

De vreemde man in het witte pak legt zijn hand op mijn schouder. Zijn felblauwe ogen lijken wel van kristal te zijn en dringen helemaal tot het binnenste van mijn ziel door.

'Je hebt daarbinnen correct gehandeld', zegt hij opgelucht. 'Ik had er even mijn twijfels over, maar zo zie je maar!'

'Euh, ik kan u even niet volgen, over wat...?' Nog voor ik mijn zin kan afmaken wandelt de man weg.

'Mijnheer, mijnheer?' roep ik hem nog toe, maar het is te laat. Door de voorbijgangers heen is hij opeens uit het zicht verdwenen.

De gsm in mijn achterzak begint te rinkelen. Dat ding laat zich ook op de meest ongepaste momenten horen.

'Hallo, met Lucas', neem ik op terwijl ik nog steeds de man met de blonde krullen zoek. Aan de lijn hoor ik de stem van een huilende Samantha die helemaal over haar toeren is.

'Samantha, wat is er? Is er iets gebeurd?' Haar gehuil lijkt niet te stoppen.

'Schat, het zijn de kinderen...'

'Wat is er met de kinderen?' zeg ik opeens met mijn voeten aan de grond genageld.

'Ze zijn...' snikt ze door. Aan haar gehuil lijkt geen einde te komen. Er moet wel iets heel verschrikkelijk gebeurd zijn want zo is mijn Samantha helemaal niet.

'Samantha, wat is er met de kinderen? Leg het me uit, verdomme!' eis ik voor de eerste keer in mijn leven.

'Ze... ze zijn aangereden!'

'Wat?' vraag ik duidelijk gechoqueerd. 'Door wie?'

'Dat weten ze niet. Mams ging ze halen van school en ineens... ineens reed er een bestelbusje op het voetpad. De ambulance is met hen onderweg naar het AZL.' Het zware in- en uitademen van Samantha brengt mij helemaal in een staat van paniek. De gsm glipt uit mijn handen en ik loop naar het onthaal.

'Zo snel terug', lacht Feya. 'Mijn dienst zit er nog niet op.'

'Mijn kinderen. Ze zijn omvergereden. De ambulance...'

'Ooh nee, het is niet waar! Heeft u kinderen?' merkt ze nog op.

'Nu niet Feya! Kijk het na. Waar zijn ze? Alstublieft, waar zijn ze?' Enigszins gefrustreerd tokkelt ze naar het scherm van de spoedgevallen.

'Inderdaad, ze moeten hier binnen een vijftal minuten toekomen. De spoedgevallen-afdeling is helemaal onderaan, dr. Praet. Als dat uw echte naam is tenminste?'

Met een handgebaar maak ik korte metten met het gesprek. Eenmaal beneden hoor ik van ver de sirenes loeien. Een team van dokters en enkele verpleegsters staan al klaar aan de ingang. Aan hun gezichten kan je makkelijk de ernst van de situatie afleiden. De grote poort gaat met een krakend geluid open. Een harde tik op mijn hoofd doet me bijna automatisch omkeren. Met een grijns op zijn gezicht staat Aamon me aan te staren.

'Wil je dat het stopt?' vraagt hij.

'Jij verdomse!' schreeuw ik kwaad, maar ik word onmiddellijk onderbroken.

'Pas maar op jongen. Weet eerst tegen wie je spreekt alvorens je hem beledigt.'

'Zit jij hierachter misschien? Hé, klootzak, zit jij hierachter? Dit zijn mijn kinderen. Wat hebben mijn kinderen...?'

'Dit, mijn jongen, is de prijs van ongehoorzaamheid. Wees maar gerust. Ze zullen het wel overleven. Vandaag zullen ze het zeker overleven...', legt Aamon uit terwijl hij me gebiedt om op het bankje wat verder plaats te nemen. Alle mensen rondom ons staan stil. Alsof iemand de pauzetoets van een film heeft ingedrukt.

'Luister jongen, ik zal maar onmiddellijk met de deur in huis vallen. Dit alles kan onmiddellijk stoppen. Alles hangt van jou af.' Met een verontwaardigde blik van afgunst kijk ik hem aan.

'Dit gebeurt er dus als ik je plannen niet uitvoer, of moet ik het gewoonweg moorden noemen?'

Aamon kijkt even weg om zijn lach te verbergen. 'Kom, kom, niet overdrijven. Je hoeft alleen maar een stekker uit te trekken. Dat kan je toch wel?'

'Het blijft een moord Aamon! Hoe kan ik nog ooit met mezelf in het reine komen als ik het doe?' Twijfels en frustraties hopen zich opnieuw in mijn achterhoofd op.

'Ken jij die man? Nee! Wat heb je liever, de man of je kinderen?'

'Geen van beiden, waarom moet er iemand sterven?'

'Omdat ik het zeg!' antwoordt Aamon op neerbuigende wijze. 'Kies of ik zal voor je kiezen!'

Ik begrijp maar al te goed dat geen van de keuzes mijn gemoedsrust zullen terugbrengen. Toch moet ik een beslissing nemen. 'Dan kies ik de man', mompel ik onbezonnen.

Aamon lijkt gerustgesteld, doch legt hij het allemaal nog één keer uit. 'Als Bertels vandaag niet sterft, zullen morgen je kinderen niet meer wakker worden! Laat me één zaak duidelijk stellen. Dit is de eerste en laatste verwittiging. Jouw lot ligt in je eigen handen.'

De pikzwarte ogen van de oude man bekijken mijn lichaam van top tot teen. Met zijn wandelstok tikt hij vervolgens drie maal op de grond waarna hij uit het zicht verdwijnt. Na een waas van onduidelijkheid zie ik mensen rondom mij terug in beweging komen. Ik zoek naar de dokters die bij de poort op mijn kinderen stonden te wachten. Ze zijn net als Aamon in het niets verdwenen.

Verderop staat een munttelefoon en ik druk het nummer van Samantha in. God weet waar ik mijn gsm achtergelaten heb. De pieptoon gaat slechts twee keer over, maar desondanks lijkt het een eeuwigheid te duren.

'Hey schatje, fijn je te horen, ik heb net iets leuks op de kop kunnen tikken. Hier gaan we een leuke winst aan...'

'Samantha, waar zijn de kinderen?' onderbreek ik onmiddellijk.

'Oooh, die heb ik net aan de lijn gehad. Moeke is ze weer goed aan het verwennen hoor. Je kent dat wel hé, die grootmoeders. Maar je klinkt zo raar. Is alles goed met je?' informeert ze.

Opgelucht halen mijn longen diep adem. De kinderen lijken niets te mankeren. Aamons dreigende toon was dus wel degelijk bij een verwittiging gebleven.

'Nee dat is heel goed Samantha. Euh, zeg, ik moet er nu vandoor. Ik zie je morgen dan wel, ok?'

Nog getroffen van wat zo net gebeurd is wimpel ik mijn vrouw af. Omdat ik snel neerleg kan ze zelfs niets meer antwoorden. Als een dolle hond loop ik het ziekenhuis uit, waar ik op dit ogenblik geen minuut langer wil verblijven. In plaats van naar mijn pick-up te stappen besluit ik een wandeling te maken. Frisse lucht doet me misschien beter nadenken.

Het dilemma

De figuur van Aamon blijft maar door mijn hoofd spoken. Op mijn Omega Seamaster horloge die ik voor onze derde huwelijksverjaardag van Samantha gekregen heb, lees ik zestien uur af. Hoe kan dat nu? Het lijkt met moeite middag te zijn. Het ding had haar een klein fortuin gekost, maar al vele malen had het mij uit de penarie geholpen. Nog steeds kan ik niet geloven dat ik nog maar acht uur de tijd heb om mijn keuze voor Aamon te bevestigen.

Op mijn weg door de straten rondom het ziekenhuis valt het kruis van een nabijgelegen kerk mij in het oog. Verroeste spijkers houden het Christusbeeld nog kranig op de plaats. Een openstaande deur van wel drie meter hoog nodigt voorbijgangers uit om binnen te komen. Al jaren heb ik geen voet meer in een kerk gezet, maar op dit moment is elke keuze te overwegen. Het zijn op deze momenten dat geloof misschien nog iets zou kunnen veranderen.

Zonder veel nadenken glipt mijn lichaam tussen de openstaande spleet door. Binnenin is er niemand te bespeuren. Grote katholieke beelden van engelen en heiligen prijken trots aan de hoge stenen muren. Buiten de typische, houten kerkstoelen die netjes naast elkaar zijn gesorteerd is er niet veel te bekijken. Langs de linkerkant nog een oude biechtstoel waarvan het stof getuigt dat het relikwie al jaren niet meer gebruikt is.

Ik neem helemaal vooraan plaats en probeer me de biddende houding te herinneren. Het is dan ook al zolang geleden dat ik nog tot God gesproken heb. Ergens voelt het hypocriet aan, omdat ik alleen op deze momenten de tijd neem om tot God te spreken. Als Aamon echt is, moet er zeker en vast een God zijn. Bidden lijkt dan wel het beste om te doen. Dertig minuten lang vraag ik aan God om hulp. Tot op mijn knieën toe smeek ik om een oplossing om niet te hoeven doden.

Het geluid van een opengekurkte fles wijn doet mij opschrikken. Dezelfde man met blonde krullen uit het ziekenhuis vult twee kerkbekers vol van het goedje.

'Je kan wel een wijntje gebruiken, nietwaar Lucas?' grinnikt de vreemde man. Het witte maatpak dat hij draagt, is van zodanige kwaliteit, dat het bij elke beweging mooi op zijn plaats blijft zitten. Met de tippen van zijn vingers zet hij de beker op het voorste deel van het altaar, terwijl hijzelf van de zijne zipt.

'Mmmm, goed jaar als je het mij vraagt', voegt hij eraan toe.

Ik sta recht en besluit om op het voorstel van de man in te gaan. Voor de tweede maal vallen zijn felblauwe ogen mij onmiddellijk op. Aan zijn wijsvinger prijkt een gouden ring met het embleem van een blazoen. Al snel veronderstelt mijn onderbewustzijn dat het ook om een wezen als Aamon moet gaan. Hier kan ik maar beter voor oppassen. Heel voorzichtig probeer ik de ware identiteit van de man met de blonde krullen te achterhalen.

'Wie bent u, mijnheer?', pols ik behoedzaam af.

'Lucas, Lucas toch. Helemaal groot geworden. Niet zo lang geleden, lag je daar nog in dat kribbetje in de Vaandelstraat. Toen wist ik al dat ik met jou nog problemen zou krijgen.'

In de Vaandelstraat was ik onverwachts thuis onder het toezicht van de buren uit de baarmoeder van mijn moeder Anna ontsproten. Een dokter was er pas uren later aan te pas gekomen. Oude pa zat op café en die had me achteraf met mijn moeder in beschonken toestand naar het Heilig Hart ziekenhuis vervoerd. Meer wist ik er zelf ook niet van. Enkel wat vage herinneringen die de weinige familiebijeenkomsten me door de jaren heen hadden opgeleverd.

'Hoe weet u dit allemaal? Wie bent u?' vraag ik nogmaals, al betwijfel ik of ik dit wel wil weten.

'Gabriël.' De man geeft alleen zijn naam te kennen.

'Gabriël wie?' eis ik te weten te komen.

'De enige echte', vervolgt de man terwijl hij met de handen op het altaar mijn gelaat blijft aanstaren.

'Ben jij een van zijn helpers? Iemand die me nog eens de les komt spellen? Ik heb tot deze nacht verdomme!' Met een gebalde vuist in iedere arm laat ik de angst tot mij komen. Nog steeds heb ik geen benul met wie ik hier te maken heb.

'Neen', zegt Gabriël die mijn woede-uitbarsting blijkbaar vermakelijk vindt.

'Ik ben niet een van de helpers van dat gedrocht. Zelf speel ik liever voor de andere ploeg', maakt hij duidelijk.

'Wie is die Aamon en wie ben jij godverdomme?'

'Pas maar op met dat gevloek. Geloof me, dat kan je nog duur te staan komen. Maar je wilt weten wie ik ben? Ik ben Gabriël en dat gedrocht van een raaf is Aamon.'

Ik slik mijn teveel aan speeksel door. Uiteindelijk begeeft mijn gemoed het om deze acteerprestatie vol te houden. De tranen rollen in hoog tempo van mijn wangen op de stenen vloer van de kerk die hierdoor glibberig begint aan te voelen.

'Hij wil me iets laten doen wat ik helemaal niet wil, maar ik heb geen keuze!' schreeuw ik uit. Heel mijn lichaam wordt naar de grond toegetrokken. Alsof het laatste beetje moed om te blijven staan zelfs verdwenen is.

Gabriël komt van achter het altaar en legt zijn hand op het hoofd van de knielende wanhopige die ik in zijn ogen waarschijnlijk voorstel. Een schok van beelden razen door mijn vermoeide brein. De aanraking geeft de antwoorden weer, waarnaar ik zolang gezocht heb. Tweeduizend jaar beïnvloeding door demonen zoals Aamon razen op enkele minuten door mijn hoofd. Mensen die net zoals ik hun geloof hadden laten zakken door ongelukkig te leven. Mannen en vrouwen van alle leeftijden passeerden de revue. Zelfs kinderen had Aamon tot zich getrokken. Met valse beloften over het doen uitkomen van hun wensen haalde hij ze één voor één binnen. Hun verdriet was telkens de poort van zijn intrede. Iedere keer weer met bedrieglijke voorwendsels en praktijken lukte het hem om zijn plannen uit te voeren.

'De keuze is aan jou', zegt Gabriël op een gemoedelijke toon.

'Welke keuze? Als ik die Bertels niet vermoord neemt hij mijn kinderen af. Wat voor een keuze is dat? Dat is pure chantage. Ik kan toch mijn vrouw en kinderen niet opgeven?'

'Is dat zo Lucas?' kijkt Gabriël me vragend aan. 'Volgens mij heb jij je wil aan Aamon overgedragen.'

Opeens komen de beelden van het park weer voor mijn ogen. Ik moet Gabriël gelijk geven, ook al heeft Aamon het op een listige wijze verkregen. De handdruk in het park en die woorden. Het lijkt ineens alsof het hele voorval gisteren gebeurd is. Met twee handen in het haar lig ik daar op de koude, stenen kerkvloer. Op enkele uren tijd moet ik de belangrijkste beslissing van mijn leven nemen. Aamon wel of niet volgen. Wat is het alternatief? Dat ik terugkeer naar mijn vorige leven? Of misschien nog erger, mijn eigen dood? Bijna bewegingsloos blijf ik op mijn knieën steunen. Alleen mijn hoofd keert zich langzaam naar boven. Een kloppende ader dringt zich door mijn hoofdhuid heen.

'Wie is die Aamon, Gabriël? Ik moet het weten. Hoe kan ik nu de juiste beslissing nemen als ik nog niet weet met wie ik te maken heb?'

'Dat noemen ze geloof', lacht Gabriël die opnieuw van de door hem smakelijk bevonden wijn nipt. De tranen op mijn gezicht transformeren snel in een lachbui.

'Laat me niet lachen!' grinnikt mijn stem. 'Geloof, pfff, wie gelooft er nu nog dezer dagen? Dat is allemaal oudewijvenpraat voor 's zondags bij de koffie.'

Gabriël kijkt niet echt verbaasd op. 'Moest je weten hoeveel eeuwen ik dit al hoor?' reageert hij.

'Eeuwen, dus jij gaat al eeuwen mee?' vraag ik spottend. Alsof mensen eeuwen kunnen meegaan. Ik zou al blij zijn mocht ik de leeftijd van mijn grootpa halen, die op het nippertje vierenzestig was geworden. In onze familie werd niemand echt oud. Ons treurige bestaan hunkerde daar ook niet echt naar.

Ondertussen stapt de man in het witte pak die zichzelf Gabriël noemt snel op me af. Een windhoos raast door de kerk, waardoor de twee kerkbekers wijn en een schilderij van Judas Thomas Didymus, in de volksmond "ongelovige Thomas" genaamd, op de grond vallen. De rechterhand van Gabriël grijpt mij bij de keel omhoog. Als een nog te slachten rund hang ik daar omhoog te bengelen.

'Wat is dat toch met jullie schepsels? Geloof is geen verzinsel. Geen wonder dat hij er zo veel naar hem kan trekken. Bekijk jezelf toch eens!' Kwaad gooit hij de zwevende ongelovige op de grond, die snakkend naar adem over zijn keel ligt te wrijven.

Nu pas besef ik hoe krachtig dit wezen wel is. Dan moet Aamon dat ook wel zijn. 'Aamon heeft mij gelukkig gemaakt. Door hem heb ik...'

'Heb je wat?', snauwt Gabriël me af.

'Wel ja,... het goede van het leven kunnen ondervinden. Aamon heeft mij laten zien wat echt gelukkig zijn betekent', zeg ik triest. Alsof ik bijna met zekerheid weet, dat ik de afgelopen jaren ga verliezen.

'Je weet niet met wie je te maken hebt, Lucas.'

'Waarom zeg je het mij dan niet, verdomme!' schreeuw ik terug.

'Omdat...'

'Omdat wat, Gabriël?'

'Het mij niet toegelaten is. Het is aan jezelf om dit te ondervinden. Je hebt vrije wil van God gekregen. Daar heb ik geen vat op. Wij zijn enkel maar de beschermers van zijn rijk', legt Gabriël mondig uit terwijl mijn gelaat vuurrood uitslaat.

'Dus je kan me helemaal niet helpen?' zeg ik woest.

'Eenmaal een pact gesloten is kan ik niet meer tussen komen. Dan is het aan jou om te kiezen. Je houdt van je familie neem ik aan?'

'Met heel mijn hart', antwoord ik bescheiden.

'Genoeg om voor hen een moord te plegen? Ik heb trouwens al te veel gezegd. Je hebt nog enkele uren. Denk er wijselijk over na. Deze uren zullen niet alleen je huidige leven, maar ook dat hierna bepalen', vervolgt hij.

Tegen de tijd dat ik mij heb rechtgetrokken is Gabriël eensklaps verdwenen. Uiteindelijk besluit ik om het advies van Gabriël op te volgen en plof mijn achterste op de eerste rij kerkstoelen neer. In geen jaren heb ik me zo slecht gevoeld. Zelfs niet toen ik nog thuis bij oude pa verbleef. Welke keuze ik ook maak, er lijkt geen één de juiste te zijn. Door de glazen beeltenis van Michaël schijnt een lichtstraal op de grote kerkbijbel waarvan de bladeren een ritselend geluid maken. Angstig begeef ik mij richting de houten staander die dit prachtige, met leder gekafte kunstwerk ondersteunt. Bij nader inzien valt het me op dat alleen een bepaalde passage verlicht wordt, Jakobus 1: 13-15. Met mijn vinger zweef ik over de tekst en begin onbewust hardop te lezen: 'Wie in verleiding komt, moet niet beweren: die verleiding komt van God. Want God stelt niemand aan verleiding bloot, zoals hij zelf ook niet door iets slechts in verleiding kan worden gebracht. Iedereen komt in verleiding door zijn eigen begeerte, die hem lokt en meesleept. Is de begeerte bevrucht, dan baart ze zonde; en is de zonde volgroeid, dan brengt ze de dood voort.'

Bang van wat ik zo net gelezen heb, storm ik de kerk uit. Waren de afgelopen tien jaar dan de verleiding van mijn eigen begeerte? En heeft Aamon hier zodanig op ingespeeld door mij dit leven te schenken? Een leven dat misschien straks niet meer van mij is, want wat zal Aamon doen als de belofte niet wordt nageleefd? Achter mijn rug luiden de klokken van de kerk op tweeëntwintig uur. Vol ongeloof blijft ik naar de wijzers kijken. Ben ik zo lang in de kerk verbleven? Met een donkere hemel in het aanzicht moet ik bekennen dat de beslissing nu moet genomen worden. Samantha en de kinderen betekenen de wereld voor mij. Zij had mij het geluk gebracht en de laatste tien jaren hebben dit bewezen. Haar wilde krullen en zeemeerminnenogen brengen me nog steeds in vervoering. Caithlyn en Eline, mijn twee prachtige dochters, zijn de vervolmaking van onze liefde. Zelfs op financieel vlak zat me alles mee. Hoe kan ik deze droom dan zomaar achter mij laten? Wat zal er met hen gebeuren als ik er niet meer ben? Allemaal vragen waar ik geen antwoord op kan verzinnen.

Na een laatste overweging besluit ik dan maar om terug naar het ziekenhuis te gaan. Zo veel tijd is er niet meer over om de klus te klaren. Op de terugweg volgt een zwarte raaf mij opnieuw. Als een spion onderzoekt het beest elke beweging die ik maak. Alleen een naar goedkope Jack Daniels riekende dronkaard kruist mijn pad. De nacht is aangebroken, waardoor het ziekenhuis alleen nog maar langs de spoedingang te betreden is. Dezelfde truc als met Feya zal niet langer werken. Een duidelijk vermoeide ambulancier opent de toegangspoort wanneer mijn figuur voor hem zichtbaar wordt.

'Goedenavond mijnheer, welkom op de spoed. U mag zich aan de balie aanmelden.'

Met nog steeds geen smoes in gedachten volg ik de raad van deze man op. Maar aan de balie valt niemand te bespeuren, wat mij de uitstekende mogelijkheid verschaft om naar binnen te glippen. Even kijk ik nog naar de ambulancier die ondertussen met een cola in de hand de krant aan het bestuderen is.

Als een spook in de nacht slenter ik door de weinig verlichte ziekenhuisgangen. Met maar een doel voor ogen, het doden van Tony Bertels. Een onbekende voor mij, maar gegeerd door heel zijn familie. De nachtverpleegsters op de gang van Bertels zijn nergens te bespeuren. Waarschijnlijk zijn ze samen naar een of andere goedkope show op de televisie aan het kijken. Zolang ze geen belletjes horen, zullen ze enkel bij hun ronde komen kijken. Mijn voeten sluipen de kamer van de patiënt Tony Bertels binnen. Net als enkele uren terug kijk ik op hetzelfde bed neer. Nu mag er niet getwijfeld worden. De digitale wekker op Bertels nachtkastje toont kwart voor twaalf. Mijn ogen staren naar de machine die zijn beademing op gang houdt.

'Wel, wel, ik dacht niet meer dat je ging komen.', fluistert een stem die ik met moeite kan herkennen. Ik kijk bang de hele kamer rond, maar er valt niemand te bespeuren. Het zal wel mijn verbeelding zijn, denk ik.

'Doe het, doe het, doe het...', zegt de stem op een steeds hardere toon.

'Stop ermee!' roep ik gefrustreerd. 'Anders doe je het maar zelf lafbek. Toon je ten minste als je met me praat.'

De muren kleuren helemaal zwart en beginnen krakende geluiden te maken. Hete dampen verschijnen door de spleten. Al de bloemen, foto's, tafels en stoelen verdwijnen uit de kamer. Alleen ik en Bertels op het ziekenhuisbed blijven over. De grond splitst zich open, een zwart-rode massa komt naar boven. Uit deze massa ontspruiten zich verschillende gedaantes van wat op het eerste gezicht mensen lijken te zijn. Het gejouw van huilende mannen, vrouwen en kinderen is bijna onuitstaanbaar. Krijsende geluiden en handen komen vanuit de woelige massa, maar worden telkens weer terug gezogen. Een zwart beest springt uit de modderige overvloed en wandelt naar de hoek van de kamer. Vijf andere beesten volgen het eerste dier. Het lijken wel zwarte wolven, maar hun felrode ogen doen vermoeden dat ze niet van deze wereld zijn. Elk kijkt de kamer rond alsof ze de kust moeten komen veilig verklaren. De grootste van de zes, die naar aanleiding van de andere vijf onderdanige blikken de leider moet zijn, stapt op me af en springt op het bed van Bertels. Het snuffelt aan mijn gezicht, waarna het recht in mijn ogen kijkt, terwijl mijn hart bijna uit de borstkas klopt. Het beest trekt zijn bek open en laat fier zijn tanden zien. Slijmerige tanden waarin wormen en andere, onbekende insecten zijn gehuisvest. Zijn gegrom wordt luider en luider. Paniekerig kijk ik van links naar rechts terwijl het beest op het bed van Bertels recht in mijn ogen blijft staren. Kwijlende druppels vallen een voor een op het bed. Opeens trekt het zich terug, waarna het aan de deur van de kamer gaat zitten. Deze vreemde beesten houden blijkbaar de wacht, zodat ik om een of andere reden zeker niet meer kan ontglippen.

Opnieuw splitst de zwarte massa zich uiteen. Drie raven vliegen voorbij mijn gezicht. Ze landen op de grond en kwetteren er op los. Vervolgens lijkt er nog een gedaante uit de massa te komen. De woelige geluiden van krijsende mannen en vrouwen laten terug van zich horen. Door de zwarte mist heen wordt het beeld steeds duidelijker. Het is Aamon die met het tikken van zijn wandelstok dichterbij komt.

'Dag jongen, zijn we er klaar voor?' verzoekt hij. Nog steeds kan ik het niet geloven. Trillende handen, armen en benen hebben zich meester over mij gemaakt. Aamon grijpt naar zijn binnenzak en haalt hetzelfde oude horloge van tien jaar geleden tevoorschijn. Het ding floept open. De bewegende wijzers maken een hard kloppend geluid.

'Nog vijf minuten jongen. Wat zal het zijn?' informeert hij.

'Jij doet iets met de tijd. Hoe kan de tijd zo snel gaan?'

Aamon kijkt me met een brede grijns aan. 'Ik kan je verzekeren dat dat niet het geval is.'

'Ik geloof je niet, maar wat maakt het ook uit? Ik doe het wel!' mopper ik en maak aanstalten om mijn ene knie op de ondergrond te laten rusten. Mijn hand grijpt naar de stekker, wacht nog even, en trekt hem dan uit.

Aamon begint te grinniken en kijkt samen met mij naar het lichaam van Tony Bertels. De wijzers van zijn klok geven vierentwintig uur aan. Hij klapt het ding toe waardoor het heel stil in de ziekenhuiskamer wordt. Tony Bertels' gelaat is nog helemaal bedekt met een mondmasker dat niet langer werkt.

'Je hebt de juiste keuze gemaakt Lucas, de enige keuze', zegt Aamon die zachtjes het mondmasker omhoog trekt. 'Soms moeten we zware beslissingen nemen jongen. Het is een harde wereld', fluistert hij nog zacht. Opeens kijkt Aamon kwaad op.

'Dit is Bertels niet! Jij hebt me bedrogen!'

Mijn mondhoeken trekken naar boven. 'Inderdaad klootzak, dit is Bertels niet.'

De beestige wolven beginnen alle zes te grommen. De leider komt opnieuw op me af en springt op het bed.

'Wat heb je met Bertels gedaan?' schreeuwt Aamon uit.

'Die..., die..., ...ligt hiernaast', stamelt mijn spraak.

Met de ravenkop van zijn wandelstok drukt Aamon tegen mijn adamsappel. Zijn ogen worden pikzwart en de slang op de stok wriemelt zich rond mijn keel.

'Hoe heb je het gedaan?'

'Feya', sputter ik ondanks de druk op mijn keel. 'Ik heb haar gevraagd om het lichaam van Bertels te vervangen door een lijk uit de vriezers in de kelder.' Door het samenknijpen van de slang wordt mijn adem bijna helemaal afgesneden.

Dezelfde zwarte massa verschijnt opnieuw uit de grond, splitst zich open waardoor de verschrikkelijke geluiden van helse zielen zich opnieuw laten horen. Buiten de leider springen de vijf andere beesten en de drie raven er terug in.

'Je leven is over jongen. Maar niet getreurd, want je mag nog even blijven. Oh ja, je mag nog even blijven.' De donkere man trekt zijn wandelstok terug en gaat samen met de leider van de wolven door de helse opening. Alles wat donker en zwart is in de kamer gaat geleidelijk weg. Voor mij ligt zelfs opnieuw het lichaam van de echte Bertels.

Mijn gsm begint te rinkelen. Enigszins blij maar nog steeds in de war neemt ik op.

'Dag bro, alles ok? Waar ben je?'

'Sissie?' zeg ik stomverbaasd.

'Ja wie anders?' zegt ze lachend.

'Maar...' Ik kan het niet geloven. Het is mijn dode zus aan de lijn. De zus die ik zelf omver heb gereden.

'Waar ben je?', zegt ze nogmaals.

'Euh, ik ben in het ziekenhuis', haper ik.

Een zucht van opluchting voltrekt zich aan de andere kant van de lijn. 'Lucas, luister goed naar me. Ik sta hier voor je werk. Ik was helemaal in paniek. Ik dacht dat je vanmorgen gewoon gaan werken was en dat het daarom is dat je niet kwam opdagen. Daarom ben ik eens gaan kijken. Het staat hier vol flikken en ambulances.'

'Wat vanmorgen?' vraag ik, maar het wordt me langzamerhand duidelijk. Onze maandagmorgenafspraak van tien jaar geleden is volgens haar zonet gebeurd.

'Ik denk dat het een collega van je is, een zekere Samantha...?' zegt ze vervolgens.

'Wat is er met Samantha?'

'Ik weet niet hoe ik je dit moet zeggen bro. Ik weet het echt niet...'

'Dorien, zegt het me, wat is er met Samantha aan de hand?'

Na een korte stilte geeft ze dan toch toe om het mij te vertellen. 'Ik heb hier met de politie gesproken. Ik dacht dat er iets met jou gebeurd was. Gelukkig is het niet zo. Het is verschrikkelijk. Onbekende smeerlappen zijn hier binnengedrongen en hebben haar...'

'Hebben wat sissie? Komaan zeg het me!'

'Verkracht Lucas, ze hebben haar verkracht en met spijkers omgekeerd aan de muur gehangen. Zelfs de lijkschouwer was aan het kotsen. Op haar lichaam hebben die smeerlappen een raaf gekerfd.'

De gsm valt uit mijn handen kapot op het nachtkastje van Bertels. Wat heb ik gedaan? Door mij is haar leven ontnomen.

Door het gekwetter van een zwarte raaf keer ik me om. Het beest kijkt me aan en vliegt dan stijl naar beneden. Ik open het venster, maar de frisse lucht brengt geen oplossingen mee. Het schuldgevoel overstelpt mijn wezen. Zo kan ik toch niet verder. Aamon heeft mij teruggepakt door de liefde van mijn leven te vermoorden. Doelloos kijk ik voor me uit, ga op het randje van het venster staan en spring naar beneden.

Beneden doet op hetzelfde moment een verpleegster de roldeur van de ingang open en begint hard te schreeuwen. Maar het is te laat. Twee dokters proberen mijn levenloze lichaam nog te reanimeren, maar tevergeefs.

De stenen ondergrond wordt helemaal zwart en splitst zich open. Armen van tientallen mensen trekken mijn ziel naar beneden. Want het pact was al lang bezegeld. Daar in het park met de onbekende man die mij een beter leven zou schenken.

Bibliografie

Donkere invloed

Onverwacht verzoek

Angela

De Rest boek 1

De Rest boek 2 ‘Het kindervolk’

Mijn Lilith

De vraag van 1 miljoen

Gigolo Jack

Koning Zeno

Gekozen

Het seizoen van de liefde

Meer info op www.robbydeletter.com

Exclusieve mailinglijst

Deze mailinglijst is speciaal ontwikkeld om mijn trouwe lezers te bedanken. Alleen leden van mijn mailinglijst krijgen exclusieve verhalen, productpromo's en zijn als eerste op de hoogte wanneer het volgende boek uitkomt.

WORD EXCLUSIEF

Over de auteur

Robby De letter is auteur van thrillers, horror -en sciencefictionverhalen. Hij studeerde theologie, wat je ook regelmatig in zijn verhalen kan terugvinden. Met een uitermate interesse in hoe mensen het geloof ervaren, zoekt hij in zijn boeken naar oplossingen voor niet alledaagse problemen. Hoewel zijn werk tot het genre van de fictie behoort, lijkt de grens met de realiteit flinterdun, waardoor je wordt meegezogen in werelden die niets aan de verbeelding overlaten. Vanaf jeugdige leeftijd was Robby uitermate gepassioneerd door de kracht van het geschreven woord. Hij las vrijwel alles wat voorhanden was en begon zelf zijn eigen verhalen te creëren. In de werelden die door zijn hand geschapen werden, kregen de personages met beangstigde situaties te maken. Robby de Letter is geboren te Vilvoorde en woont momenteel in Machelen.